19(67) José Ramírez „1a” nr 2218 CD/CSAR

Ta gitara klasyczna José Ramírez „1a” nr 2218 z 19(67) roku jest klasyczna i ma płytę wierzchnią z cedru oraz boki i tył z palisandru CSA. Zbudował ją w Madrycie Ignacio Manzano Rozas. Na etykiecie nigdy nie podano daty, ale numer wskazuje, że pochodzi ona z 1967 roku.

Ramírez bez daty

Pochodzi ze słynnego warsztatu José Ramírez III , na którego instrumentach grało niezliczona liczba profesjonalistów od ponad pół wieku – między innymi Segovia i Sting, Sabicas i Chet Atkins, Christopher Parkening i Lee Ritenour. Chociaż data na etykiecie nie jest zapisana atramentem (zdarzało się to od czasu do czasu w historii lutnictwa), numer seryjny 2218 wskazuje na rok 1967 – pierwszy rok, w którym Ramírez zaczął numerować swoje gitary 1a. Etykieta jest podpisana przez José Ramírez III i oznaczona „Clase 1a”.

Zbudowany przez Ignacio Manzano Rozasa („IM”)

Gitarę tę zbudowano w jednym z najlepszych okresów w twórczości José Ramírez III , a jej wykonawcą był Ignacio Manzano Rozas. Na wewnętrznej stronie obcasa znajduje się stempel „IM” (pełna lista lutników specjalizujących się w lutnictwie Ramíreza z tego okresu znajduje się tutaj ).

Grywalność, dźwięk i stan

Gra się na niej bardzo łatwo, z pięknym gryfem i łatwą mechaniką. Brzmienie jest gęste, a zarazem czyste, i ma ciepły, tajemniczy i nastrojowy charakter, który rozsławił Ramíreza dzięki znakomitym nagraniom Segovii i Parkeninga z tego okresu. Tył i boki instrumentu zdobią soczyste palisander CSA – prawdziwa uczta dla oka. Stan instrumentu jest doskonały jak na swój wiek – w pełni oryginalny, bez pęknięć i napraw, ze średnimi śladami użytkowania. Doskonały przykład pięknego Ramíreza dla kolekcjonera lub muzyka koncertowego.

Więcej informacji na temat Ramíreza znajdziesz w książce The Ramírez Family: Masters of the Guitar (Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary), a także w informacjach o członkach rodziny Ramírez, od Amalii Ramírez aż do José I. Znajdziesz tam również ciekawe fakty i mity dotyczące tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.