1968 José Ramírez „1a IM” nr 2538 CD/CSAR

Gitara klasyczna José Ramíreza „1a IM” nr 2538 z 1968 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz bokami i tyłem z palisandru CSA. Została zbudowana w Madrycie przez Ignacio Manzano Rozasa. W powyższym filmie Twanguero gra na niej własną gitarę „Iguazú”.

Ramírez autorstwa Ignacio Manzano Rozasa

Przez ponad pół wieku gitary z warsztatu José Ramírez III znajdowały się w rękach niezliczonych profesjonalistów, od Segovii po Stinga, od Sabicasa po Cheta Atkinsa i od Christophera Parkeninga po Lee Ritenoura. Ich brzmienie ma klasyczne, rozpoznawalne brzmienie Ramíreza z tamtej epoki – bogate, gęste, a jednocześnie czyste brzmienie, z tym nieodłącznym ciepłym, tajemniczym i nastrojowym charakterem, który rozsławił Ramíreza. Wewnątrz wytłoczone inicjały to IM (Ignacio Manzano Rozas), który pracował dla José Ramírez III w latach 1959–1969 (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza).

Etykieta i stan

Instrument sygnowany przez José Ramírez III , z etykietą widnieje numer 2538 i rok produkcji 1968. Posiada jedno niewielkie pęknięcie w dolnej części blatu (blisko krawędzi), naprawione od wewnątrz klejem, a także włoskowate pęknięcie z tyłu, tuż obok tylnej klamry, również naprawione od wewnątrz jedynie klejem. Blat został odnowiony szelakiem, ale reszta instrumentu zachowała oryginalne wykończenie lakierem. Poza tym instrument jest w doskonałym stanie – to wspaniały przykład klasycznego instrumentu Ramírez 1a z ich złotej ery, wykonanego z przepięknych materiałów.

Więcej informacji znajdziesz na naszym blogu: Rodzina Ramírez: mistrzowie gitary , Dynastia José Ramíreza (od Amalii do Józefa I) oraz ciekawostki z książki José Ramírez: mity i fakty .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.