1968 Manuel Velázquez SP/PF

Ta gitara klasyczna Manuela Velázqueza z 1968 roku, ze świerku i pau ferro, wróciła do rąk twórcy 42 lata później, w 2010 roku, na renowację, którą upamiętnia druga etykieta.

Dwie etykiety: 1968 i 2010

Na oryginalnej etykiecie z 1968 roku słowa „New York” zostały odręcznie zaczernione. W 2010 roku w warsztacie Velázqueza naprawiono cztery pęknięcia płyty wierzchniej wyłącznie za pomocą wstawek (bez łatek wzmacniających i podklejek od wewnątrz) – dwa biegnące od mostka do dolnej krawędzi korpusu, jedno od otworu rezonansowego do mostka i jedno obok podstrunnicy po stronie sopranowej; płytę wierzchnią ponownie wykończono politurą szelakową, korpus olejem, a regulację wykonano tak, by gra była jak najłatwiejsza.

Pau ferro i potężne brzmienie

Dno i boczki to bardzo egzotyczny komplet pau ferro o niemal trójwymiarowym rysunku, a klucze są marki Rodgers. Brzmienie przypomina gitary Hermanna Hausera II z tego okresu – precyzyjne, czyste soprany i śmiałe, solidne basy – przy ogromnej mocy, nawet jak na standardy Velázqueza.

GSI Foundation

Ta gitara została przekazana naszej charytatywnej organizacji non-profit, GSI Foundation. Dochód ze sprzedaży gitar za pośrednictwem GSI Foundation bezpośrednio wspiera edukację muzyczną w szkołach publicznych.

Manuel Velázquez: amerykański mistrz w hiszpańskiej tradycji

Manuel Velázquez (1917–2014) urodził się w Portoryko, a sławę zdobył w Nowym Jorku, gdzie jego warsztat przy 420 Third Avenue stał się miejscem spotkań czołowych gitarzystów. Był być może największym amerykańskim lutnikiem budującym w tradycji europejskiej, a jego gitary ani kunsztem wykonania, ani brzmieniem w niczym nie ustępują instrumentom jego hiszpańskich i niemieckich współczesnych. W ciągu niemal ośmiu dekad pracy – w Nowym Jorku, Portoryko, Wirginii i na Florydzie – na jego instrumentach grali Andrés Segovia, Julian Bream, Pepe Romero, Rey de la Torre i Sabicas, a także muzycy daleko spoza świata muzyki klasycznej – od Earla Klugha po Paula Simona i Keitha Richardsa.

Brzmienie Velázqueza

Gitary Velázqueza najczęściej porównuje się z instrumentami Hermanna Hausera I i Hermanna Hausera II – nie tylko pod względem wyglądu, lecz także charakteru brzmienia: ogromna klarowność i separacja głosów, doskonała równowaga, lśniące soprany nad stabilnymi basami oraz naturalny, piękny, „drewniany” ton. Większość jego gitar powstała według tego zwartego modelu, bliskiego Hauserowi; w latach 70. i na początku lat 80. budował również większy, bardziej zaokrąglony korpus o głębszym pudle i jeszcze potężniejszym brzmieniu. Jego syn Alfredo Velázquez, który uczył się rzemiosła w warsztacie ojca, kontynuuje tę tradycję.

Książki o Manuelu Velázquezie

Velázquez z 1978 roku – gitara, która później przeszła przez nasze ręce – jest reprodukowany w książce Alberta Martíneza „34 Classical Guitars in Life Size”, a Velázquez z 1955 roku z kolekcji Russella Clevelanda pojawia się w „The Classical Guitar – A Complete History”:

34 Classical Guitars in Life Size

The Classical Guitar – A Complete History