1969 Edgar Mönch SP/IN (ex Celedonio Romero)

Ta gitara klasyczna Edgara Möncha z 1969 roku wykonana jest ze świerku i palisandru indyjskiego i została zbudowana w Toronto w Kanadzie. Przez wiele lat jej właścicielem był Celedonio Romero, a później jego syn Celin.

Mönch Celedonio Romero

Ta konkretna gitara przez wiele lat należała do Celedonio Romero, patriarchy rodziny Romero, a następnie do jego syna Celina. Ten znakomity egzemplarz, dzieło tego słynnego niemieckiego konstruktora, został zbudowany w Toronto, dwa lata przed jego powrotem do Niemiec i osiedleniem się we Fryburgu – na etykiecie widnieje napis „Edgar Mönch, Toronto, 1969/83”.

Czyste, ciepłe i kolorowe

Jest bardzo lekka, brzmi i gra trochę jak Hauser II z tego samego okresu. Ma czyste, a zarazem ciepłe brzmienie, z bogatą paletą barw, i doskonale sprawdzi się jako instrument do nagrywania – fani Juliana Breama uznają ją za świetny instrument do gry. W filmach Carlo Fierens gra na niej Sonatę op. 77 Castelnuovo-Tedesco, a Alex Park gra ją w utworze „Le Rossignol” ze swoim bratem Wesleyem na gitarzeRicharda Howella z 2002 roku.

Grywalność

Gitara została ponownie wyregulowana i ustawiona przez Yurisa Zeltinsa , dzięki czemu gra się na niej bardzo łatwo, a akcja jest przyjemna i wygodna.

Edgar Mönch: inżynier, skrzypek, lutnik

Edgar Mönch (1907–1977) urodził się w Lipsku i kształcił się najpierw na inżyniera w Gdańsku, a następnie na skrzypka w Pradze. Zaczął robić gitary dopiero podczas II wojny światowej: jako jeniec wojenny w Anglii w latach 1944–1947 trafił do warsztatu obozowego prowadzonego przez YMCA. Po powrocie do Niemiec zaczął budować w Monachium w 1948 roku, w niewiele więcej niż wynajętym pokoju, poświęcając każdej gitarze ponad sto godzin pracy ręcznej. W 1952 roku wyjechał do Madrytu i spędził czas w warsztacie Marcela Barbero , studiując jego rozety i usztywnienia.

Monachium, Toronto i Fryburg

Lata spędzone w Monachium, do połowy lat 60., przyniosły jedne z najważniejszych dzieł w jego karierze. W 1965 roku przeniósł się do Toronto, gdzie budował do 1971 roku i pomógł ukształtować nowe pokolenie kanadyjskich twórców, wśród których byli Jean-Claude Larrivée i jego bratanek Kolya Panhuyzen. Następnie wrócił do Niemiec i osiadł we Fryburgu, gdzie pracował aż do śmierci w 1977 roku – wyprodukował w sumie około 350 gitar, a także kilka lutni. Jego wytwórnie muzyczne noszą nazwy miast, w których powstała każda gitara.

W tej roli Segovia, Bream i John Williams

Jego lekkie, o czarującym, drewnianym, staroświeckim brzmieniu gitary są często porównywane do gitarHermanna Hausera I. Andrés Segovia trzymał gitarę Mönch do codziennych ćwiczeń, John Williams grał na niej jako chłopiec i na początku swojej kariery, a Julian Bream nagrał swój drugi album dla RCA na gitarze Mönch z 1959 roku. Na jego gitarach grali również Celedonio Romero i Vicente Gómez.

Książki o Edgarze Mönchu

Gitara Edgara Möncha z 1954 roku jest jedną z gitar znajdujących się w książce Alberto Martíneza „34 gitary klasyczne w naturalnej wielkości”, reprodukowanej na fotografiach i rysunkach w pełnym rozmiarze:

34 gitary klasyczne w naturalnej wielkości