1969 José Ramírez „1a AM” nr 3296 CD/IN

Gitara klasyczna José Ramíreza „1a AM” nr 3296 z 1969 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz bokami i tyłem z palisandru indyjskiego. Została wykonana w Madrycie przez Antonio Martíneza w tym samym roku, co ukochany model „AM” z Segovii. W powyższym filmie Joshua Moore gra na niej utwór Waltona „Alla Cubana”.

Ten sam rok, ten sam producent co Ramírez z Segovii

Przez ponad pół wieku słynny warsztat Ramíreza José III budował gitary dla niezliczonych profesjonalistów – od Segovii po Stinga, od Sabicasa po Cheta Atkinsa i Christophera Parkeninga po Lee Ritenoura. Wewnętrznie jest on ostemplowany inicjałami budowniczego „AM” (Antonio Martínez), tego samego lutnika, który zbudował gitary Ramíreza dla Segovii i Parkeninga. W rzeczywistości został on wykonany w tym samym roku przez tego samego lutnika, co ukochany „AM” Ramírez Andrésa Segovii (pełna lista lutników Ramíreza z tamtej epoki znajduje się tutaj ) – jego numer, 3296, jest zaledwie kilkadziesiąt przed numerem 3339.

Grywalność i dźwięk

Gra jest bardzo łatwa, z pięknym gryfem i łatwą akcją, co nie jest cechą charakterystyczną gitar z tamtej epoki i sposobu ich konfiguracji. Gęste, a zarazem czyste brzmienie ma ciepły, tajemniczy i nastrojowy charakter, który rozsławił markę Ramírez. Instrument charakteryzuje się najwyższej jakości materiałami i wysoką jakością wykonania.

Etykieta i stan

Etykieta to nowy, numerowany typ, sygnowany przez José Ramírez III : nr 3296, 1969. Płyta wierzchnia została odnowiona, prawdopodobnie w celu usunięcia rys z oryginalnego wykończenia; poza tym stan jest doskonały, bez pęknięć ani napraw. Dla poważnego muzyka lub kolekcjonera poszukującego instrumentu z złotej ery Ramíreza, zbudowanego przez jednego z ich najwybitniejszych twórców.

Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj książkę The Ramírez Family: Masters of the Guitar (Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary) ; poznaj członków rodziny, od Amalii Ramírez aż do José I ; a jeśli interesują cię fakty, przeczytaj nasz artykuł o mitach i faktach dotyczących tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.