1969 José Ramírez „1a MT” nr 3437 CD/CSAR

Gitara klasyczna José Ramíreza „1a MT” nr 3437 z 1969 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz tyłem i bokami z palisandru CSA. Została zbudowana w Madrycie przez Mariano Tezanosa. W powyższym filmie Mircea Gogoncea gra na niej utwór Tárregi „Estudio Brillante”.

Klasyczny dźwięk Ramíreza

Pochodzi ze słynnego warsztatu José Ramírez III , na którego instrumentach grali niezliczeni profesjonaliści od ponad pół wieku – między innymi Segovia i Sting, Sabicas i Chet Atkins, Christopher Parkening i Lee Ritenour. Bogate, gęste, a jednocześnie czyste brzmienie to klasyczne i rozpoznawalne brzmienie Ramíreza z tamtego okresu, z jego nieodłącznym ciepłym, tajemniczym i nastrojowym charakterem.

Mariano Tezanos i Segovia

Wewnątrz stempla znajdują się inicjały MT – Mariano Tezanos, przy czym najbardziej pożądanym lutnikiem spośród lutników tworzących instrumenty Ramírez jest Antonio Martínez (AM) (pełną listę lutników tworzących instrumenty Ramírez z tej epoki można zobaczyć tutaj ), w szczególności ze względu na zamiłowanie Segovii do jego MT z 1968 roku, prawdopodobnie jego ulubionego modelu Ramírez, obok AM z tego samego roku .

Etykieta i stan

Etykieta, podpisana przez José Ramírez III , nosi datę 1969 i numer 3437 – zaledwie dwie cyfry po naszym numerze „1a MT” 3435. Nie ma pęknięć ani napraw i jest w doskonałym stanie. To absolutnie fantastyczny przykład topowego Ramíreza z ich złotej ery.

Więcej informacji na temat warsztatu można znaleźć na naszym blogu: Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary , członkowie rodziny od Amalii Ramírez aż do José I oraz analiza mitów i faktów na temat tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.