1969 José Ramírez „1a MT” nr 3696 SP/CSAR

Gitara klasyczna José Ramírez „1a MT” nr 3696 z 1969 r. zaprojektowana przez Mariano Tezanosa, ma płytę wierzchnią z litego świerku i część z najbardziej efektownych palisandrów CSA, jakie widzieliśmy w gitarach Ramírez z tego okresu.

Uderzający palisander CSA

Warsztat José Ramírez III , w którym powstała ta gitara, przez ponad pięćdziesiąt lat zaopatrywał niezliczonych profesjonalistów: Andrésa Segovię i Sabicasa, Christophera Parkeninga i Cheta Atkinsa, Lee Ritenoura, a nawet Stinga. Gitara ta charakteryzuje się wyjątkowo efektownym i wyrazistym palisandrem CSA na płycie tylnej i bokach, jednymi z najpiękniejszych, jakie widzieliśmy w gitarach Ramíreza z tego okresu.

Grywalność i dźwięk

Gra się na niej bardzo łatwo, z pięknym gryfem i łatwą akcją, pomimo konstrukcji wielu gitar z tego okresu. Brzmienie jest klasyczne: gęste, a zarazem czyste, pełne tej ciepłej, tajemniczej i nastrojowej nuty, z której słynął Ramírez.

Mariano Tezanos

Wewnątrz stempla znajdują się inicjały MT (Mariano Tezanos), który obok AM (Antonio Martínez) był najbardziej pożądanym twórcą lutników Ramírez, szczególnie ze względu na zamiłowanie Segovii do jego MT z 1968 roku, prawdopodobnie jego ulubionego modelu Ramírez (aby zobaczyć pełną listę lutników tworzących modele Ramírez z tej epoki, kliknij tutaj ).

Etykieta i stan

Etykieta jest nowego typu, numerowana, podpisana przez José Ramírez III : nr 3696, 1969. Widoczne jest kilka małych naprawionych pęknięć – jedno na górze (naprawione jedynie klejem) oraz dwa z tyłu i po bokach.

Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj książkę The Ramírez Family: Masters of the Guitar (Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary) ; poznaj członków rodziny, od Amalii Ramírez aż do José I ; a jeśli interesują cię fakty, przeczytaj nasz artykuł o mitach i faktach dotyczących tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.