1970 José Ramírez „1a” nr 4443 CD/CSAR

Gitara klasyczna José Ramírez „1a” nr 4443 z 1970 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz tyłem i bokami z palisandru CSA. Została zbudowana w Madrycie przez Fernando Morcuende i jest w całkowicie oryginalnym stanie.

Zbudowany w warsztacie José Ramírez III

Ta gitara została zbudowana w słynnym warsztacie José Ramírez III , który przez ponad pół wieku produkował instrumenty, na których grali niezliczeni profesjonaliści – od Stinga po Segovię, od Cheta Atkinsa po Sabicasa, od Lee Ritenoura po Christophera Parkeninga . Początek lat 70. XX wieku był wciąż okresem, który wielu nazywa złotą erą warsztatu – gitara koncertowa Ramíreza cieszyła się popytem na całym świecie, przy stołach lutniczych pracowało wielu lutników, którzy później wyrobili sobie markę, a do warsztatu tłumnie przybywali najlepsi muzycy. Ta gitara powstała w jednym z najlepszych okresów w karierze José Ramírez III .

Z wytłoczonym napisem „FM”: Fernando Morcuende

Instrument ten posiada wewnętrzne stemple z inicjałami FM – w tym przypadku Fernando Morcuende, który wykorzystał inicjały Félixa Manzanero, wcześniejszego lutnika specjalizującego się w lutnictwie ramírez (aby zapoznać się z pełną listą lutników specjalizujących się w lutnictwie ramírez z tej epoki, kliknij tutaj ).

Dźwięk i grywalność

Pomimo sposobu, w jaki skonstruowano wiele gitar z tego okresu, ta jest bardzo łatwa w grze, z pięknym gryfem i łatwą mechaniką. Brzmienie jest gęste, a zarazem czyste i ma ten niezbędny, ciepły, tajemniczy i nastrojowy charakter, który rozsławił Ramíreza dzięki znakomitym nagraniom Segovii i Parkeninga z tego okresu. Tył i boki gitary zdobią efektowne palisander CSA – prawdziwa uczta dla oczu.

Etykieta i stan

Na etykiecie: podpis José Ramírez III , rok 1970 i numer 4443. Stan jest doskonały, bez pęknięć ani napraw – gitara jest w oryginalnym stanie, ze średnimi śladami użytkowania. Doskonały przykład znakomitego Ramíreza dla kolekcjonera lub muzyka koncertowego.

Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj książkę The Ramírez Family: Masters of the Guitar (Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary) ; poznaj członków rodziny, od Amalii Ramírez aż do José I ; a jeśli interesują cię fakty, przeczytaj nasz artykuł o mitach i faktach dotyczących tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.