1970 José Ramírez „1a” nr 4294 CD/CSAR

Gitara klasyczna José Ramíreza „1a” nr 4294 z 1970 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz tyłem i bokami z palisandru CSA. Jest to jedna z ostatnich gitar zbudowanych w warsztacie Ramíreza przez Ignacio Manzano Rozasa, zanim przeniósł się do Contreras.

Warsztat José Ramíreza w 1970 roku

Warsztat José Ramírez III , w którym powstała ta gitara, przez ponad pięćdziesiąt lat zaopatrywał niezliczoną liczbę profesjonalistów: Andrésa Segovię i Sabicasa, Christophera Parkeninga i Cheta Atkinsa, Lee Ritenoura, a nawet Stinga. Lata 70. XX wieku były okresem, który wielu nazywa złotą erą warsztatu – ekscytującym okresem, w którym nazwisko Ramírez było u szczytu sławy, a do jego drzwi torowali sobie drogę najlepsi muzycy świata.

Opatrzony stemplem „IM”: Ignacio Manzano Rozas

Wewnątrz stempla znajdują się inicjały IM (Ignacio Manzano Rozas), który pracował dla José Ramíreza od 1959 do 1969 roku, a następnie w warsztacie Contrerasa od 1970 do 1987 roku, zanim założył własną firmę – musiała to być więc gitara, którą ukończył pod koniec współpracy z Ramírezem, oznaczył ją i sprzedał rok po jego odejściu (więcej informacji na ten temat można znaleźć na naszej pełnej liście twórców gitar Ramírez z tego okresu).

Dźwięk

Brzmienie tej gitary ma klasyczny, rozpoznawalny styl Ramíreza z tamtej epoki – bogate, gęste, a jednocześnie czyste brzmienie, z tą istotną ciepłą, tajemniczą i nastrojową jakością, która przyniosła Ramírezowi sławę.

Stan

Etykieta jest podpisana przez José Ramírez III , ma numer 4294 i datę 1970. Stan jest doskonały; poza jednym klinem przy podstrunnicy w górnej części po stronie wiolinowej, gitara nosi jedynie normalne ślady użytkowania na wykończeniu, wynikające z regularnego użytkowania przez ostatnie pięć dekad. Absolutnie fantastyczny przykład topowego instrumentu Ramíreza z ich złotej ery, wykonanego z przepięknych materiałów.

Aby poznać historię warsztatu, przeczytaj The Ramírez Family: Masters of the Guitar i The José Ramírez Dynasty ; jeśli interesują Cię ciekawostki, zobacz José Ramírez: myths and facts .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.