1970 José Ramírez „1aF AM” nr 4487 w/pegs CD/CY

Gitara flamenco José Ramíreza „1aF AM” nr 4487 z 1970 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz bokami i tyłem z cyprysu, wyposażona w drewniane kołki i zbudowana w Madrycie przez Antonio Martíneza. W powyższym filmie Jerónimo Maya gra na niej swój utwór „Tablao de la Morería”.

Ramírez Flamenco z 1970 roku autorstwa Antonio Martíneza

Przez ponad pół wieku słynny warsztat Ramíreza José III budował gitary dla niezliczonych profesjonalistów – od Segovii po Stinga, od Sabicasa po Cheta Atkinsa i Christophera Parkeninga po Lee Ritenoura. Wewnątrz widnieje stempel „AM” – Antonio Martínez, lutnik, który zbudował gitary Ramírez dla Segovii i Parkeninga (pełna lista lutników Ramíreza z tej epoki znajduje się tutaj ). Jest on podobny pod względem konstrukcji do gitary Ramírez, której Sabicas używał później w swojej karierze.

Dźwięk i stan

To niezwykły przykład starszego koncertowego flamenco z czasów złotej ery Ramíreza, w doskonałym stanie – bez uszkodzeń ani napraw. Lekki i wygodny, emanuje suchym i agresywnym brzmieniem flamenco z dawnych lat. Wyposażony jest w tradycyjne drewniane kołki, które można łatwo wymienić na kołki „obrabiane maszynowo”.

Etykieta

Etykieta jest podpisana przez José Ramírez III , ma numer 4487 i datę 1970. Jest to doskonały przykład znakomitego instrumentu Ramírez dla kolekcjonera lub koncertanta, wykonanego przez jednego z najbardziej kultowych i pożądanych budowniczych.

Więcej informacji na temat warsztatu można znaleźć na naszym blogu: Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary , członkowie rodziny od Amalii Ramírez aż do José I oraz analiza mitów i faktów na temat tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.