1971 José Ramírez „1a” nr 5224 CD/CSAR

Gitara klasyczna José Ramírez „1a” nr 5224 z 1971 roku z płytą wierzchnią z cedru oraz tyłem i bokami z palisandru CSA, pochodząca z warsztatu w Madrycie – to znakomicie brzmiący model Ramíreza.

Z warsztatów José Ramírez III

Niezliczeni profesjonaliści grali na instrumentach ze słynnego warsztatu José Ramírez III w ciągu ostatniego półwiecza i dłużej – pomyślcie o Stingu i Segovii, Sabicasie i Checie Atkinsie, czy Lee Ritenourze i Christopherze Parkeningu . To wciąż była wielka, ekscytująca era dla warsztatu, często nazywana jego złotą erą: gitara koncertowa Ramíreza podbiła światowe sceny, a najlepsi muzycy tłumnie przybywali do Concepción Jerónima.

Gęsty, ale czysty głos

Gra się na niej bardzo łatwo, z pięknym gryfem i łatwą akcją – co nie zawsze jest typowe dla gitar z tego okresu, biorąc pod uwagę sposób, w jaki wiele z nich było ustawionych. Brzmienie jest klasyczne: gęste, a jednocześnie czyste, pełne tej ciepłej, tajemniczej i nastrojowej jakości, z której Ramírez zasłynął.

Etykieta i stan

Etykieta jest podpisana przez José Ramírez III , ma numer 5224 i datę 1971. Z tyłu znajduje się jedno dobrze załatane pęknięcie, a na wykończeniu widoczne są ślady użytkowania i wgniecenia, ale poza tym instrument jest w doskonałym stanie jak na swój wiek. Ogólnie rzecz biorąc, jest to doskonały przykład udanego instrumentu Ramíreza dla kolekcjonera lub muzyka koncertowego.

Więcej informacji na temat warsztatu można znaleźć na naszym blogu: Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary , członkowie rodziny od Amalii Ramírez aż do José I oraz analiza mitów i faktów na temat tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.