1971 Manuel Velázquez SP/PF

Ta gitara klasyczna Manuela Velázqueza z 1971 roku, ze świerku i pau ferro, to przejściowy Velázquez – pomost między jego gitarami z lat 60. a większym modelem z lat 70.

Przejściowy Velázquez

Układ żeberek pochodzi z jego prac z lat 60., ale pudło jest większe i głębsze, z bardziej zaokrągloną plantillą (obrysem korpusu), której używał przez całe lata 70. i na początku lat 80. Mimo większego korpusu gitara jest bardzo lekka, a brzmieniem i reakcją bardziej przypomina instrumenty Miguela Rodrígueza niż Hausera – ma znacznie bardziej „hiszpański” charakter niż jego typowe instrumenty.

Materiały

Płyta wierzchnia to piękny świerk z rysunkiem „niedźwiedziego pazura” (bearclaw) i gęstym rysunkiem promieni rdzeniowych, dno i boczki – bardzo egzotyczny komplet pau ferro o niemal trójwymiarowym rysunku, a etykieta ze zwojem, której lutnik używał do końca kariery – „Manuel Velázquez, Constructor de Guitarras, New York” – jest datowana odręcznie i podpisana pośrodku „Manuel Velázquez”. Smukły gryf jest bardzo łatwy w grze.

Manuel Velázquez: amerykański mistrz w hiszpańskiej tradycji

Manuel Velázquez (1917–2014) urodził się w Portoryko, a sławę zdobył w Nowym Jorku, gdzie jego warsztat przy 420 Third Avenue stał się miejscem spotkań czołowych gitarzystów. Był być może największym amerykańskim lutnikiem budującym w tradycji europejskiej, a jego gitary ani kunsztem wykonania, ani brzmieniem w niczym nie ustępują instrumentom jego hiszpańskich i niemieckich współczesnych. W ciągu niemal ośmiu dekad pracy – w Nowym Jorku, Portoryko, Wirginii i na Florydzie – na jego instrumentach grali Andrés Segovia, Julian Bream, Pepe Romero, Rey de la Torre i Sabicas, a także muzycy daleko spoza świata muzyki klasycznej – od Earla Klugha po Paula Simona i Keitha Richardsa.

Brzmienie Velázqueza

Gitary Velázqueza najczęściej porównuje się z instrumentami Hermanna Hausera I i Hermanna Hausera II – nie tylko pod względem wyglądu, lecz także charakteru brzmienia: ogromna klarowność i separacja głosów, doskonała równowaga, lśniące soprany nad stabilnymi basami oraz naturalny, piękny, „drewniany” ton. Większość jego gitar powstała według tego zwartego modelu, bliskiego Hauserowi; w latach 70. i na początku lat 80. budował również większy, bardziej zaokrąglony korpus o głębszym pudle i jeszcze potężniejszym brzmieniu. Jego syn Alfredo Velázquez, który uczył się rzemiosła w warsztacie ojca, kontynuuje tę tradycję.

Książki o Manuelu Velázquezie

Velázquez z 1978 roku – gitara, która później przeszła przez nasze ręce – jest reprodukowany w książce Alberta Martíneza „34 Classical Guitars in Life Size”, a Velázquez z 1955 roku z kolekcji Russella Clevelanda pojawia się w „The Classical Guitar – A Complete History”:

34 Classical Guitars in Life Size

The Classical Guitar – A Complete History