1973 José Ramírez „1a” nr 7403 CD/CSAR

Gitara klasyczna José Ramíreza „1a” nr 7403 z 1973 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz tyłem i bokami z palisandru CSA. Posiada efektowny zestaw wzorzystych fragmentów palisandru CSA i nie ma pęknięć.

Gitara koncertowa Ramírez z 1973 roku

Przez ponad pół wieku słynny warsztat Ramíreza, należący do José III, budował gitary dla niezliczonych profesjonalistów – od Segovii po Stinga, od Sabicasa po Cheta Atkinsa, od Christophera Parkeninga po Lee Ritenoura. Powstał w okresie, który kolekcjonerzy często nazywają złotą erą Ramíreza – nie dlatego, że późniejsze gitary są mniej doskonałe, ale dlatego, że gitary wciąż były czymś w rodzaju nowinki. Przyszli mistrzowie lutnictwa wciąż pracowali w warsztacie, a najwięksi muzycy tamtych czasów przybywali tłumnie do Madrytu.

Brzmienie i grywalność

Gra się na niej bardzo lekko, z pięknym gryfem i łatwą mechaniką – co nie zawsze jest typowe dla gitar z tego okresu, biorąc pod uwagę sposób, w jaki wiele z nich było skonstruowanych. Słychać to od razu – gęste, a zarazem czyste brzmienie z tym niezbędnym ciepłym, nastrojowym i tajemniczym charakterem, który rozsławił Ramíreza. Instrument charakteryzuje się najwyższej jakości materiałami, w tym efektownym zestawem wzorzystego palisandru CSA na płycie tylnej i bokach.

Stan i etykieta

Etykieta z podpisem José Ramírez III podaje numer 7403 i rok 1973. Instrument nie ma żadnych pęknięć; jednak wydaje się, że kiedyś mostek został zdjęty i ponownie przyklejony, co spowodowało kilka drobnych pęknięć lakieru (które nie wnikają w drewno). Widoczne jest również wgniecenie za struną wysokiego E przy mostku. Poza tymi drobnymi ubytkami kosmetycznymi instrument jest w świetnym stanie jak na swój wiek.

Ciekawi Cię ta rodzina? Na naszym blogu znajdziesz artykuł „Rodzina Ramírez: Mistrzowie Gitary” , całą linię od Amalii Ramírez aż do José I oraz krótką weryfikację mitów i faktów na temat tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.