1973 José Ramírez „2a” No. R1205 CD/CSAR

Gitara klasyczna José Ramíreza „2a” nr R1205 z 1973 roku z płytą wierzchnią z cedru oraz tyłem i bokami z palisandru CSA pochodząca z Madrytu, z zadziwiająco pięknym zestawem palisandru.

„2a” z lat 70.

Przez ponad pół wieku słynny warsztat Ramíreza, należący do José III, budował gitary dla niezliczonych profesjonalistów – od Segovii po Stinga, od Sabicasa po Cheta Atkinsa, od Christophera Parkeninga po Lee Ritenoura. Pod każdym względem „2a” jest praktycznie identyczna ze standardową „1a”. Niższą cenę warsztat Ramíreza tłumaczył fakt, że albo używano materiałów, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, takie jak drobne sęki lub „koki” (jak Hiszpanie nazywają ciemniejsze obszary zagęszczenia żywicy w słoju), albo że gitara została zbudowana przez ucznia, a nie przez majstra. Jednak po wielu dekadach dyskusji wielu muzyków i miłośników gitar zgadza się, że świetna 2a może być identyczna z doskonałą 1a.

Brzmienie i grywalność

Wykonanie i brzmienie są tu pierwszorzędne, a brzmienie dorównuje najlepszym, jakie oferował warsztat Ramírez. Ta gitara w szczególności ma zadziwiająco piękny zestaw palisandru CSA na płycie tylnej i bokach. Gęste, a zarazem czyste, brzmienie ma ciepły, tajemniczy i nastrojowy charakter, który rozsławił markę Ramírez.

Etykieta i stan

Na szarej, obramowanej na czerwono etykiecie instrumentu 2a – nowego z 1973 roku – widnieje rok produkcji 1973, numer R1205 z serii „R” instrumentu 2a oraz podpis José Ramírez III . Instrument ma również małą zieloną naklejkę amerykańskiego dystrybutora, Antigua Casa Sherry-Brener („Modelo Segovia – Hecho a Mano”). Jak na swój wiek, instrument jest w doskonałym stanie, z jedynie jednym pęknięciem w górnej części tylnej obudowy (naprawionym od wewnątrz jedynie klejem) i minimalnymi śladami zużycia – jedynie kilkoma rysami na wykończeniu. Ogólnie rzecz biorąc, jest to doskonały przykład udanego instrumentu Ramírez z lat 70. dla aktywnego muzyka koncertowego lub nagrywającego.

Więcej informacji na temat Ramíreza znajdziesz w książce The Ramírez Family: Masters of the Guitar (Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary), a także w informacjach o członkach rodziny Ramírez, od Amalii Ramírez aż do José I. Znajdziesz tam również ciekawe fakty i mity dotyczące tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.