1973 José Ramírez „2a” No. R1181 CD/CSAR (ex Jorge Morel)

Gitara klasyczna José Ramírez „2a” nr R1181 z 1973 roku z płytą wierzchnią z cedru oraz tyłem i bokami z palisandru CSA. Pierwotnie należała ona do wielkiego Jorge Morela.

O modelu „2a”

Niezliczeni profesjonaliści grali na instrumentach ze słynnego warsztatu José Ramírez III w ciągu ostatniego półwiecza i dłużej – pomyślcie o Stingu i Segovii, Sabicasie i Checie Atkinsie, czy Lee Ritenourze i Christopherze Parkeningu . Modele „2a” są pod każdym względem praktycznie identyczne ze standardowym „1a”. Kiedyś warsztat Ramíreza twierdził, że niższa cena wynikała albo z materiałów z drobnymi skazami estetycznymi – na przykład małymi sękami lub tym, co w Hiszpanii nazywa się „cocas” (ciemniejsze obszary koncentracji żywicy w słoju) – albo z tego, że gitarę zbudował uczeń, a nie majster. Po wielu dekadach dyskusji wielu gitarzystów i miłośników gitary doszło jednak do wniosku, że świetna 2a może być identyczna z doskonałą 1a.

Klasyczny dźwięk Ramíreza

Jej brzmienie i wykonanie są pierwszorzędne – brzmienie dorównuje najlepszym instrumentom oferowanym przez warsztat Ramíreza. Ta gitara w szczególności posiada zadziwiająco piękny zestaw palisandru CSA na bokach i tyle. Jej brzmienie jest gęste, a jednocześnie czyste – ciepłe, tajemnicze i nastrojowe, co stanowi kluczową cechę, która rozsławiła Ramíreza.

Stan

Etykieta gitary to typ 2a z lat 70., szara z czerwoną obwódką, o numerze R1181 (gitary 2a miały własne numery „R”) i datowana na 1973 rok, z podpisem José Ramírez III . Widnieje na niej również mała zielona naklejka amerykańskiego dystrybutora, Antigua Casa Sherry-Brener („Modelo Segovia – Hecho a Mano”). Gitara jest w doskonałym stanie jak na swój wiek, z jednym pęknięciem na płycie wierzchniej (wzmocnionym od wewnątrz drewnianą łatką), jedną drobną naprawą z tyłu (niewidoczną z zewnątrz) i jedną naprawą płyty wierzchniej obok podstrunnicy; płyta rezonansowa również została odnowiona. Poza tym jest to doskonały przykład znakomitego gitary Ramírez dla aktywnego koncertującego lub nagrywającego.

Były Jorge Morel

Pierwotnie właścicielem tej gitary był wielki Jorge Morel. Do gitary dołączono umowę sprzedaży z 1979 r. podpisaną przez Morela.

Więcej informacji na temat warsztatu można znaleźć na naszym blogu: Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary , członkowie rodziny od Amalii Ramírez aż do José I oraz analiza mitów i faktów na temat tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.