1974 José Ramírez „2a” No. R1353 CD/CSAR

Gitara klasyczna José Ramírez „2a” nr R1353 z 1974 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz tyłem i bokami z palisandru CSA pochodząca z Madrytu, bez pęknięć ani napraw.

„2a”: praktycznie identyczny z „1a”

Pochodzi ze słynnego warsztatu José Ramírez III , na którego instrumentach grało niezliczona liczba profesjonalistów od ponad pół wieku – między innymi Segovia i Sting, Sabicas i Chet Atkins, Christopher Parkening i Lee Ritenour. Pod każdym względem „2a” jest praktycznie identyczne ze standardowym „1a”. Niższą cenę warsztat Ramíreza tłumaczył fakt, że instrument został wykonany z materiałów, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, takie jak małe sęki lub „koki” (jak Hiszpanie nazywają ciemniejsze obszary zagęszczenia żywicy w słoju), lub że został wykonany przez ucznia, a nie majstra. Jednak po wielu dekadach dyskusji wielu muzyków i miłośników zgadza się, że znakomity „2a” może być identyczny z wybitnym „1a”.

Grywalność i dźwięk

Ten model charakteryzuje się pierwszorzędnym brzmieniem i wykonaniem, oferując brzmienie dorównujące najlepszym instrumentom warsztatu Ramíreza. Gryf jest piękny, a mechanizm prosty, dzięki czemu gra się na nim bardzo łatwo – pomimo sposobu, w jaki skonstruowano wiele gitar z tego okresu. Słychać to od razu – gęste, a zarazem czyste brzmienie z tym niezbędnym ciepłym, nastrojowym i tajemniczym charakterem, który rozsławił Ramíreza.

Etykieta i stan

Na szarej, obramowanej na czerwono etykiecie gitary 2a – nowej z 1973 roku – widnieje rok 1974, numer R1353 z serii „R” gitary 2a oraz podpis José Ramírez III . Posiada również małą zieloną naklejkę amerykańskiego dystrybutora, Antigua Casa Sherry-Brener („Modelo Segovia – Hecho a Mano”). Gitara wykonana jest z pięknych materiałów i jest w doskonałym stanie jak na swój wiek – bez pęknięć ani napraw, jedynie z niewielkimi śladami użytkowania, w tym wgnieceniem za mostkiem. Doskonały przykład znakomitego instrumentu Ramírez dla aktywnego koncertującego lub nagrywającego muzyka.

Ciekawi Cię ta rodzina? Na naszym blogu znajdziesz artykuł „Rodzina Ramírez: Mistrzowie Gitary” , całą linię od Amalii Ramírez aż do José I oraz krótką weryfikację mitów i faktów na temat tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.