1974 José Ramírez „2a” No. R1419 CD/CSAR

Gitara klasyczna José Ramíreza „2a” nr R1419 z 1974 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz tyłem i bokami z palisandru CSA, z zadziwiająco pięknym zestawem palisandru CSA.

Ramírez „2a”

Przez ponad pół wieku gitary z warsztatu José Ramírez III znajdowały się w rękach niezliczonych profesjonalistów, od Segovii po Stinga, od Sabicasa po Cheta Atkinsa i od Christophera Parkeninga po Lee Ritenoura. Gitary Ramíreza „2a” są pod każdym względem praktycznie identyczne ze standardowym modelem „1a”. Warsztat twierdził kiedyś, że ich niższa cena wynikała albo z materiałów, które mogą mieć drobne skazy estetyczne – małe sęki lub ciemniejsze obszary zagęszczenia żywicy w słoju, zwane w Hiszpanii „cocas” – albo z tego, że zostały zbudowane przez praktykanta, a nie majstra. Jednak po wielu dekadach dyskusji wielu muzyków i miłośników gitar doszło do wniosku, że świetna gitara 2a może być identyczna z doskonałą gitarą 1a.

Klasyczny dźwięk Ramíreza

Brzmienie i jakość wykonania są pierwszorzędne, a gitara oferuje brzmienie dorównujące najlepszym, jakie oferuje warsztat Ramíreza. Ta gitara w szczególności posiada zadziwiająco piękny zestaw palisandru CSA na bokach i tyle. Brzmienie jest gęste, a jednocześnie czyste i ma tę niezbędną ciepłą, tajemniczą i nastrojową barwę, która przyniosła sławę Ramírezowi.

Stan

Etykieta to szara etykieta 2a z czerwoną obwódką, wprowadzona w 1973 roku – podpisana przez José Ramírez III , datowana na 1974 rok i numerowana R1419 w oddzielnej serii „R” gitar 2a. Nosi również małą zieloną naklejkę amerykańskiego dystrybutora, Antigua Casa Sherry-Brener („Modelo Segovia – Hecho a Mano”). Jest w świetnym stanie jak na swój wiek, z tylko jednym naprawionym pęknięciem z tyłu (wzmocnionym wewnętrznie dwoma drewnianymi łatkami), niewidocznym z zewnątrz, ponieważ ma dodatkową warstwę wykończenia z tyłu. Gitara ma minimalne ślady zużycia jak na swój wiek i lekkie „pęknięcia” w oryginalnym wykończeniu z tyłu pod nowszą powłoką. Ogólnie rzecz biorąc, doskonały przykład dobrego Ramíreza z lat 70. dla aktywnego koncertującego muzyka lub artysty nagrywającego.

Więcej informacji na temat warsztatu można znaleźć na naszym blogu: Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary , członkowie rodziny od Amalii Ramírez aż do José I oraz analiza mitów i faktów na temat tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.