1975 José Ramírez „1a” nr 8669 CD/IN

Gitara klasyczna José Ramírez „1a” nr 8669 z 1975 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz tyłem i bokami z palisandru indyjskiego, odnowiona w autentycznym ciemnym odcieniu Ramíreza i w doskonałym stanie technicznym.

Gitara koncertowa Ramírez z 1975 roku

Na instrumentach pochodzących ze słynnego warsztatu José Ramírez III przez ostatnie półwiecze grała niezliczona liczba profesjonalistów – pomyślmy o Stingu i Segovii, Sabicasie i Checie Atkinsie, czy Lee Ritenourze i Christopherze Parkeningu .

Brzmienie i grywalność

Pomimo konstrukcji wielu gitar z tego okresu, ta jest bardzo łatwa w grze, z pięknym gryfem i łatwą mechaniką. Brzmienie jest klasyczne: gęste, a jednocześnie czyste, pełne tego ciepłego, tajemniczego i nastrojowego brzmienia, z którego słynął Ramírez.

Etykieta i stan

Etykieta jest podpisana przez José Ramírez III , ma numer 8669 i datę 1975. Jeśli chodzi o stan, gitara ma jedno dobrze naprawione (i zatarte) pęknięcie włosowate z tyłu, a jej wykończenie zostało odnowione w autentycznym ciemnym odcieniu Ramíreza. Poza tym ma jedynie drobne skazy na wykończeniu. Ogólnie rzecz biorąc, jest to bardzo mocny przykład klasycznego Ramíreza w doskonałym stanie technicznym.

Ciekawi Cię ta rodzina? Na naszym blogu znajdziesz artykuł „Rodzina Ramírez: Mistrzowie Gitary” , całą linię od Amalii Ramírez aż do José I oraz krótką weryfikację mitów i faktów na temat tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.