1976 José Ramírez „2a” No. R1749 CD/CSAR

Gitara klasyczna José Ramíreza „2a” nr R1749 z 1976 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz tyłem i bokami z palisandru CSA, z zadziwiająco pięknym zestawem palisandru, bez pęknięć ani napraw.

O modelu „2a”

Przez ponad pół wieku słynny warsztat Ramíreza, należący do José III, budował gitary dla niezliczonych profesjonalistów – od Segovii po Stinga, od Sabicasa po Cheta Atkinsa i Christophera Parkeninga po Lee Ritenoura. Modele „2a” są pod każdym względem praktycznie identyczne ze standardowym modelem „1a”; warsztat Ramíreza twierdził kiedyś, że niższa cena wynikała albo z użycia materiałów, które mogą mieć drobne skazy estetyczne, takie jak drobne sęki, albo z tego, co w Hiszpanii nazywa się „cocas” (ciemniejsze obszary zagęszczenia żywicy w słoju), albo z tego, że zostały zbudowane przez ucznia, a nie majstra. Jednak po wielu dekadach dyskusji wielu muzyków i miłośników gitar doszło do wniosku, że świetna gitara 2a może być identyczna z doskonałą gitarą 1a.

Brzmienie i grywalność

Jej brzmienie i wykonanie są pierwszorzędne – brzmienie dorównuje najlepszym instrumentom oferowanym przez warsztat Ramíreza. Ta gitara w szczególności posiada zadziwiająco piękny zestaw palisandru CSA na bokach i tyle. Jej brzmienie jest gęste, a jednocześnie czyste – ciepłe, tajemnicze i nastrojowe, co stanowi kluczową cechę, która rozsławiła Ramíreza.

Etykieta i stan

Posiada etykietę 2a z czerwoną obwódką, której Ramírez używał od 1973 roku: z datą 1976, podpisaną przez José Ramírez III i numerem R1749 – „R” oznacza numerację 2a. Ma również małą zieloną naklejkę amerykańskiego dystrybutora, Antigua Casa Sherry-Brener („Modelo Segovia – Hecho a Mano”). Jak na swój wiek, jest w doskonałym stanie, bez pęknięć i napraw, z minimalnym zużyciem – jedynie kilka rys na wykończeniu. Ogólnie rzecz biorąc, doskonały przykład udanego Ramíreza z połowy lat 70. dla aktywnego muzyka koncertowego lub nagrywającego.

Więcej informacji na temat Ramíreza znajdziesz w książce The Ramírez Family: Masters of the Guitar (Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary), a także w informacjach o członkach rodziny Ramírez, od Amalii Ramírez aż do José I. Znajdziesz tam również ciekawe fakty i mity dotyczące tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.