1976 José Ramírez „2a” No. R1730 CD/IN

Gitara klasyczna José Ramíreza „2a” nr R1730 z 1976 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz tyłem i bokami z palisandru indyjskiego, wyposażona w otwory rezonansowe. Została przekazana Fundacji GSI .

O modelu „2a”

Przez ponad pół wieku słynny warsztat Ramíreza, należący do José III, budował gitary dla niezliczonych profesjonalistów – od Segovii po Stinga, od Sabicasa po Cheta Atkinsa, od Christophera Parkeninga po Lee Ritenoura. Pod każdym względem „2a” jest praktycznie identyczna ze standardową „1a”. Niższą cenę warsztat Ramíreza tłumaczył fakt, że albo używano materiałów, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, takie jak drobne sęki lub „koki” (jak Hiszpanie nazywają ciemniejsze obszary zagęszczenia żywicy w słoju), albo że gitara została zbudowana przez ucznia, a nie przez majstra. Jednak po wielu dekadach dyskusji wielu muzyków i miłośników gitar zgadza się, że świetna 2a może być identyczna z doskonałą 1a.

Porty dźwiękowe, dźwięk i stan

Ta gitara ma kilka dobrze naprawionych pęknięć, w tym jedno wzdłuż tylnej części korpusu, a także jedno na płycie wierzchniej. Została również wyposażona w otwory rezonansowe (podobne do tych Roberta Rucka) w żebrach, po obu stronach gryfu. Wszystkie naprawy są idealnie stabilne, a gitara gra i brzmi świetnie, dokładnie tak, jak powinien brzmieć klasyczny Ramírez z tego okresu – to słynne brzmienie, gęste, a jednocześnie czyste, z niezbędnym ciepłem, tajemniczym i nastrojowym charakterem. Ta gitara to doskonały wybór dla gitarzystów, ma również węższy siodełko niż standardowe, co wielu muzyków uważa za wygodniejsze. Mówiąc wprost, jest łatwa w grze i ma świetne brzmienie.

Etykieta

Na szarej, obramowanej na czerwono etykiecie modelu 2a – nowego z 1973 roku – widnieje rok 1976, numer R1730 z serii „R” modelu 2a oraz podpis José Ramírez III . Widnieje na niej również mała zielona naklejka amerykańskiego dystrybutora, Antigua Casa Sherry-Brener („Modelo Segovia – Hecho a Mano”).

Fundacja GSI

Ta gitara została przekazana naszej organizacji charytatywnej non-profit, Fundacji GSI . Sprzedaż gitar za pośrednictwem Fundacji GSI służy bezpośredniemu wsparciu edukacji muzycznej w szkołach publicznych.

Aby poznać historię warsztatu, przeczytaj The Ramírez Family: Masters of the Guitar i The José Ramírez Dynasty ; jeśli interesują Cię ciekawostki, zobacz José Ramírez: myths and facts .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.