1978 José Ramírez „1a” nr 12858 CD/IN

Gitara klasyczna José Ramírez "1a" nr 12858 z 1978 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz bokami i tyłem z palisandru indyjskiego. Jest w doskonałym stanie, bez pęknięć ani napraw.

Gitara koncertowa Ramíreza z 1978 roku

Przez ponad pół wieku gitary z warsztatu José Ramírez III znajdowały się w rękach niezliczonych profesjonalistów, od Segovii po Stinga, od Sabicasa po Cheta Atkinsa i od Christophera Parkeninga po Lee Ritenoura. Powstały w okresie, który kolekcjonerzy często nazywają złotą erą Ramíreza – nie dlatego, że późniejsze gitary były mniej udane, ale dlatego, że gitary były wciąż czymś w rodzaju nowinki, przyszli mistrzowie lutnictwa wciąż pracowali w warsztacie, a najwięksi lutnicy tamtych czasów tłumnie przybywali do Madrytu.

Gęsty, ale czysty głos

Gra się na niej bardzo łatwo, z pięknym gryfem i łatwą akcją – co nie zawsze jest typowe dla gitar z tego okresu, biorąc pod uwagę sposób, w jaki wiele z nich było skonfigurowanych. Brzmienie jest gęste, a jednocześnie czyste i ma tę niezbędną ciepłą, tajemniczą i nastrojową nutę, która przyniosła Ramírezowi sławę.

Stan i etykieta

Na etykiecie: podpis José Ramírez III , rok 1978 i numer 12858. Instrument wykonany jest z najwyższej jakości materiałów i jest w doskonałym stanie jak na swój wiek – nie ma na nim żadnych pęknięć ani napraw. Ogólnie rzecz biorąc, jest to doskonały przykład znakomitego Ramíreza dla kolekcjonera lub muzyka koncertowego.

Więcej informacji na temat warsztatu można znaleźć na naszym blogu: Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary , członkowie rodziny od Amalii Ramírez aż do José I oraz analiza mitów i faktów na temat tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.