1978 Manuel Velázquez CD/IN
| Rok | 1978 |
| Płyta wierzchnia | Cedr |
| Tył i boki | Palisander indyjski |
| Menzura | 650 mm |
| Szerokość siodełka | 53 mm |
| Wykończenie | French Polish |
| Kraj | USA |
| Luthier | Manuel Velázquez |
This guitar is no longer available in our inventory. If it interests you, click the ”notify me when available” button to be notified in the event that we re-acquire this guitar for re-sale.
Coeck "Nocturne No. 2" played by Jan Depreter on a 1978 Manuel Velazquez
Gioacchino Rossini's "The Barber of Seville: Overture" played by Dulcet Guitar Duo on M. Velazquez
Bach Prelude, BWV 999 - Reyes Gonzalez plays 1978 Manuel Velazquez
Opis
Ta gitara klasyczna Manuela Velázqueza z 1978 roku, z cedru i palisandru indyjskiego, to Velázquez reprodukowany w książce „34 Classical Guitars in Life Size” – i skrywający w środku uśmiech.
Uśmiechnięta buźka zamiast podpisu
Gitara ma dwie rzadkie cechy. Jej płyta wierzchnia jest z cedru, co u tego lutnika jest rzadką gratką. Brakuje też podpisu, który zwykle widnieje na spodniej stronie płyty wierzchniej nad otworem rezonansowym – zamiast niego jest mała czerwona uśmiechnięta buźka. Gitara ma etykietę ze zwojem, której lutnik używał do końca kariery – „Manuel Velázquez, Constructor de Guitarras, New York” – datowaną odręcznie i podpisaną pośrodku „Manuel Velázquez”.
Okres „dużego korpusu”
Zbudowana w okresie „dużego korpusu” Velázqueza, z bardziej zaokrągloną plantillą (obrysem korpusu) i nieco głębszym pudłem, ma bardzo potężne brzmienie z dodatkową mocą, zachowując przy tym charakterystyczną dla niego klarowność, równowagę i drewniany ton. Gitara była w doskonałym stanie, bez pęknięć i napraw; Yuris Zeltins założył nowe progi, dzięki czemu gra się na niej wyjątkowo łatwo. W powyższych nagraniach wideo grają na niej Jan Depreter, Reyes González i Dulcet Guitar Duo.
W „34 Classical Guitars in Life Size”
Ta gitara jest jednym z 34 instrumentów reprodukowanych w książce Alberta Martíneza, wraz z fotografiami i rysunkami w skali 1:1:
Tło
Manuel Velázquez: amerykański mistrz w hiszpańskiej tradycji
Manuel Velázquez (1917–2014) urodził się w Portoryko, a sławę zdobył w Nowym Jorku, gdzie jego warsztat przy 420 Third Avenue stał się miejscem spotkań czołowych gitarzystów. Był być może największym amerykańskim lutnikiem budującym w tradycji europejskiej, a jego gitary ani kunsztem wykonania, ani brzmieniem w niczym nie ustępują instrumentom jego hiszpańskich i niemieckich współczesnych. W ciągu niemal ośmiu dekad pracy – w Nowym Jorku, Portoryko, Wirginii i na Florydzie – na jego instrumentach grali Andrés Segovia, Julian Bream, Pepe Romero, Rey de la Torre i Sabicas, a także muzycy daleko spoza świata muzyki klasycznej – od Earla Klugha po Paula Simona i Keitha Richardsa.
Brzmienie Velázqueza
Gitary Velázqueza najczęściej porównuje się z instrumentami Hermanna Hausera I i Hermanna Hausera II – nie tylko pod względem wyglądu, lecz także charakteru brzmienia: ogromna klarowność i separacja głosów, doskonała równowaga, lśniące soprany nad stabilnymi basami oraz naturalny, piękny, „drewniany” ton. Większość jego gitar powstała według tego zwartego modelu, bliskiego Hauserowi; w latach 70. i na początku lat 80. budował również większy, bardziej zaokrąglony korpus o głębszym pudle i jeszcze potężniejszym brzmieniu. Jego syn Alfredo Velázquez, który uczył się rzemiosła w warsztacie ojca, kontynuuje tę tradycję.
Książki o Manuelu Velázquezie
Velázquez z 1978 roku – gitara, która później przeszła przez nasze ręce – jest reprodukowany w książce Alberta Martíneza „34 Classical Guitars in Life Size”, a Velázquez z 1955 roku z kolekcji Russella Clevelanda pojawia się w „The Classical Guitar – A Complete History”:
