1979 José Ramírez „1a” nr 13772 w/Segovia signature CD/IN

Gitara klasyczna José Ramíreza „1a” nr 13772 z 1979 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz tyłem i bokami z palisandru indyjskiego. Na płycie wierzchniej podpisał się sam Andrés Segovia w Linares. W powyższym filmie Daniel Rodriguez gra na niej utwór Segovii „Estudio sin Luz”.

Podpisane przez Andrésa Segovię

Segovia, Sabicas, Christopher Parkening , Chet Atkins, Lee Ritenour, Sting – lista profesjonalistów, którzy grali na instrumentach z warsztatu José Ramírez III na przestrzeni ostatniego półwiecza jest praktycznie nieskończona. Pierwotny właściciel tej gitary zabrał ją do Linares – rodzinnego miasta Andrésa Segovii w południowej Hiszpanii – gdzie Segovia odwiedzał dom swojego przyjaciela i biografa, Alberto Lópeza Povedy. W domu Povedy, Segovia spotkał się z grupą miłośników i fanów, a nawet podpisał ich gitary (jak widać na zdjęciach), w tym tę z 1979 roku Ramíreza. Podpis Segovii na pudle rezonansowym widzieliśmy tylko kilka razy – raz na gitarze Miguela Rodrígueza z 1967 roku, którą mieliśmy wiele lat temu, a ostatnio na szczycie gitary Santos Hernández z 1930 roku .

Wspaniały 1a

Pomijając ten niesamowity detal, sama gitara jest absolutnie wspaniała – to najdoskonalsza gitara 1a, jaką kiedykolwiek widzieliśmy w pracowni José Ramíreza. Jest niezwykle łatwa w grze, responsywna i potężna, z tym niezbędnym ciepłym, tajemniczym i nastrojowym brzmieniem, które rozsławiło Ramíreza.

Etykieta i stan

Na etykiecie: podpis José Ramírez III , rok 1979 i numer 13772. Moneta jest w doskonałym stanie jak na swój wiek – bez pęknięć ani napraw – a poza podpisem Segovii widoczne są jedynie drobne ślady użytkowania na wykończeniu. Ogólnie rzecz biorąc, jest to doskonały przykład wspaniałego, klasycznego Ramíreza, z dodatkową wartością kolekcjonerską w postaci podpisu Maestra.

Więcej informacji na temat Ramíreza znajdziesz w książce The Ramírez Family: Masters of the Guitar (Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary), a także w informacjach o członkach rodziny Ramírez, od Amalii Ramírez aż do José I. Znajdziesz tam również ciekawe fakty i mity dotyczące tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.