1980 José Ramírez „1a 10-String” nr 14280 CD/IN

Gitara klasyczna José Ramíreza „1a 10-String” nr 14280 z 1980 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz bokami i tyłem z palisandru indyjskiego – dziesięciostrunowa gitara koncertowa z warsztatu Ramíreza.

Gitara Ramírez 10-strunowa

Pochodzi ze słynnego warsztatu José Ramírez III , którego instrumenty były używane przez niezliczonych profesjonalistów od ponad pół wieku – wśród nich Segovia i Sting, Sabicas i Chet Atkins, Christopher Parkening i Lee Ritenour. Gitara dziesięciostrunowa, spopularyzowana przez Narciso Yepesa, Vincenzo Macaluso, Görana Söllschera i wielu innych, okazała się wszechstronnym instrumentem do repertuaru, który nie do końca „mieści się” na zwykłej gitarze sześciostrunowej. Większość muzyków grających na gitarze sześciostrunowej musi transponować basowe nuty barokowej muzyki lutniowej – przede wszystkim Bacha i Weissa – o oktawę w górę lub w dół, burząc zamierzony przez kompozytora przepływ muzyczny; gitara dziesięciostrunowa rozwiązuje wiele takich niedogodności i otwiera drzwi do aranżacji większych utworów na fortepian lub orkiestrę.

Dźwięk i stan

Brzmienie ma tę niezbędną ciepłą, tajemniczą i nastrojową jakość, która rozsławiła Ramíreza dzięki znakomitym nagraniom Segovii i Parkening z tamtego okresu. Na etykiecie widnieje numer 14280, datowany na 1980 rok i podpisany przez José Ramírez III . Stan jest doskonały jak na swój wiek – jedynie minimalne ślady użytkowania, z kilkoma drobnymi wgnieceniami i rysami. Doskonały przykład znakomitego Ramíreza dla kolekcjonera lub muzyka koncertowego.

Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj książkę The Ramírez Family: Masters of the Guitar (Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary) ; poznaj członków rodziny, od Amalii Ramírez aż do José I ; a jeśli interesują cię fakty, przeczytaj nasz artykuł o mitach i faktach dotyczących tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.