1981 José Ramírez „1a” nr 14987 CD/IN

Gitara klasyczna José Ramíreza „1a” nr 14987 z 1981 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz bokami i tyłem z palisandru indyjskiego. W zamieszczonym powyżej nagraniu wideo Pardy Minassian gra na niej utwór Arnauda Dumonda „Comme un Hommage à Ravel”.

Wyprodukowano w warsztacie Concepción Jerónima

Niezliczeni profesjonaliści grali na instrumentach ze słynnego warsztatu José Ramírez III przez ostatnie półwiecze i dłużej – pomyślcie o Stingu i Segovii, Sabicasie i Checie Atkinsie, czy Lee Ritenourze i Christopherze Parkeningu . Instrument powstał w okresie, który kolekcjonerzy często nazywają złotą erą Ramíreza – nie dlatego, że późniejsze gitary są mniej dobre, ale dlatego, że gitary były wciąż czymś w rodzaju nowinki, przyszli mistrzowie lutnictwa wciąż pracowali w warsztacie, a najwięksi muzycy tamtych czasów przybywali tłumnie do Madrytu.

Dźwięk i grywalność

Gryf jest piękny, a akcja prosta, dzięki czemu gra się na nim bardzo łatwo – pomimo konstrukcji wielu gitar z tego okresu. Brzmienie jest gęste, a zarazem czyste – ciepłe, tajemnicze i nastrojowe, co stanowi kluczową cechę, która rozsławiła Ramíreza. Wykonana z najwyższej jakości materiałów, ma klasyczny wygląd, czucie i brzmienie Ramíreza.

Stan i etykieta

Etykieta z 1981 roku nosi numer 14987 i sygnaturę José Ramírez III . Instrument jest w doskonałym stanie, z jedynie jednym dobrze naprawionym pęknięciem włoskowatym w dolnej części płyty wierzchniej, między mostkiem a stopką, a także drobnymi uszkodzeniami lakieru. Ogólnie rzecz biorąc, jest to doskonały przykład pięknego instrumentu Ramírez dla kolekcjonera lub muzyka koncertowego.

Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj książkę The Ramírez Family: Masters of the Guitar (Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary) ; poznaj członków rodziny, od Amalii Ramírez aż do José I ; a jeśli interesują cię fakty, przeczytaj nasz artykuł o mitach i faktach dotyczących tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.