1981 José Ramírez „Centenario” nr 24 CD/CSAR

Gitara klasyczna José Ramíreza „Centenario” nr 24 z 1981 roku ma płytę wierzchnią z cedru oraz tył i boki z palisandru CSA. Jest to jedna z pierwszych gitar specjalnych „Centenario”, wykonana z najlepszych materiałów warsztatowych.

Ramírez „Centenario”

Przez ponad pół wieku gitary z warsztatu José Ramírez III znajdowały się w rękach niezliczonych profesjonalistów, od Segovii po Stinga, od Sabicasa po Cheta Atkinsa i od Christophera Parkeninga po Lee Ritenoura. Model „Centenario” z grubsza symbolizuje sto lat produkcji gitar w rodzinie Ramírezów. Wykonany jest z najlepszych materiałów warsztatu, zbieranych przez wiele, wiele lat: płyty wierzchnie to pierwszy wybór spośród najwyższej klasy płyt rezonansowych, to samo dotyczy tyłu i boków. Jak pokazują zdjęcia, model ten charakteryzuje się wieloma dodatkowymi detalami, w tym rzeźbioną nakładką na piętę, intarsją z bukszpanu w główce, zwężającym się hebanem z tyłu gryfu, zakończonym „bukietem palisandru” z tyłu główki, oraz niezwykle misternymi drewnianymi intarsjami w purflingu i rozecie. Chociaż Ramírez twierdzi, że gitara ta jest wykonana dokładnie w ten sam sposób, co inne modele 1a, nasze doświadczenie pokazuje, że są to bez wątpienia najlepsze gitary, jakie powstają w tym warsztacie – charakteryzują się dużą mocą, pięknym brzmieniem i są niezwykle łatwe w grze.

Etykieta

Moneta Centenario ma własną etykietę: w miejscu, w którym zwykle umieszcza się symbol monety, wydrukowano napis „Centenario”, a ta, podpisana przez José Ramírez III i datowana na 1981 r., ma numer 24.

Dźwięk i stan

Ten egzemplarz z 1981 roku jest jednym z najwcześniejszych, jakie widzieliśmy, i niezwykle rzadkim znaleziskiem. Jest w doskonałym stanie jak na swój wiek, z niewielkimi śladami zużycia i fachowo naprawionym pęknięciem z tyłu. Brzmienie jest typowe dla topowego Ramíreza: mroczne, tajemnicze i pełne żywego charakteru.

Ciekawi Cię ta rodzina? Na naszym blogu znajdziesz artykuł „Rodzina Ramírez: Mistrzowie Gitary” , całą linię od Amalii Ramírez aż do José I oraz krótką weryfikację mitów i faktów na temat tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.