1982 José Ramírez „Estudio” CD/MH

Gitara klasyczna José Ramírez „Estudio” z 1982 roku ma płytę wierzchnią z cedru oraz mahoniowe boki i tył – to urocza, lekka gitara Ramírez „Guitarra de Estudio”.

Ramírez „Guitarra de Estudio”

Na instrumentach ze słynnego warsztatu José Ramírez III przez ostatnie półwiecze i dłużej grało wielu profesjonalistów – pomyślcie o Stingu i Segovii, Sabicasie i Checie Atkinsie, czy Lee Ritenourze i Christopherze Parkeningu . To niezwykle urokliwy przykład starszej, vintage'owej gitary Ramíreza „Guitarra de Estudio”. Wykonane bez boków i tyłu z okleiną cyprysową, typową dla gitar koncertowych, gitary Estudio były adaptacją tradycyjnych konstrukcji Ramíreza.

Dźwięk, etykieta i stan

Gitary te charakteryzują się lekkością i szybką reakcją, są łatwe i przyjemne w grze, a ich brzmienie ma słodki, ujmujący charakter. Niebieska etykieta „Guitarras de Estudio” pochodzi z 1982 roku i nie ma numeru. Poza niewielkim pęknięciem z tyłu (naprawionym jedynie klejem od wewnątrz) gitara jest w doskonałym stanie jak na swój wiek. W zestawie znajduje się twardy futerał.

Więcej informacji na temat warsztatu można znaleźć na naszym blogu: Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary , członkowie rodziny od Amalii Ramírez aż do José I oraz analiza mitów i faktów na temat tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.