1986 José Ramírez „1a Acústica” nr 184 SP/IN

Gitara akustyczna José Ramíreza „1a Acústica” nr 184 z 1986 r. ma stalowe struny, świerkową płytę wierzchnią oraz tył i boki z palisandru indyjskiego – to dreadnought ze stalowymi strunami z warsztatu Ramíreza; w powyższych filmach Twanguero gra na niej dwa własne utwory.

Gitary akustyczne Ramíreza z lat 80.

Przez ponad pół wieku słynny warsztat José III w Ramírezie budował gitary dla niezliczonych profesjonalistów – od Segovii po Stinga, Sabicasa po Cheta Atkinsa i Christophera Parkeninga po Lee Ritenoura. W latach 80. XX wieku José Ramírez III stworzył trzy różne rodzaje gitar akustycznych: jedną o kształcie dreadnought ze stalowymi strunami oraz dwie własnego projektu, zwane „europejskimi” – jedną ze stalowymi strunami, a drugą ze strunami nylonowymi.

Dreadnought "Acústica"

Ta gitara to model dreadnought ze stalowymi strunami – rzemieślnicza gitara akustyczna z płytą wierzchnią z niemieckiego świerku, tyłem i bokami z palisandru indyjskiego, w połączeniu z intarsjami z cyprysu i palisandru indyjskiego oraz hebanową podstrunnicą. Etykieta ma numer 184, datę 1986 i ręcznie wpisany napis „Acústica 650” – i jest podpisana nie przez José III, ale przez jego córkę, Amalię Ramírez, której podpis ma charakterystyczny kształt gwiazdy.

Więcej informacji na temat Ramíreza znajdziesz w książce The Ramírez Family: Masters of the Guitar (Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary), a także w informacjach o członkach rodziny Ramírez, od Amalii Ramírez aż do José I. Znajdziesz tam również ciekawe fakty i mity dotyczące tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramíreza III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.