Miguel Rodríguez to nazwa jednego z najsłynniejszych warsztatów w historii hiszpańskiej gitary: czteroosobowej rodziny, zajmującej się produkcją gitar klasycznych i flamenco, obejmującej trzy pokolenia. Pracowała w Kordobie w Hiszpanii do 1998 roku, a na jej gitarach grali wszyscy członkowie rodziny Romero .
W skrócie
- Warsztat: Kordoba, Andaluzja, Hiszpania (Calle Alfaros, jak wydrukowano na etykietach)
- Twórcy: Miguel Beneyto Rodríguez (1888–1975), jego synowie bliźniacy Rafael Rodríguez Serrano (1921–1965) i Miguel Rodríguez Serrano (1921–1998) oraz syn Miguela Jr. José Rodríguez Álamo (1949–1996)
- Gitary: klasyczna i flamenco
- Najbardziej znane modele: „Churchdoor” i zdobiony „Centenario”
- Korzenie: tradycja Antonia de Torresa
- Znani gracze: rodzina Romero, od ponad sześciu dekad
Producenci gitar z Kordoby
Ta słynna rodzina lutników miała swoją siedzibę w Kordobie, głęboko zakorzenionej w Andaluzji – regionie południowej Hiszpanii, który dał początek nowoczesnej gitarze hiszpańskiej w osobie Antonia de Torresa (1817–1892), działającego w sąsiedniej Sewilli i Almerii. Smuklejszy i bardziej elegancki styl gitary Rodríguez jest przez wielu uważany za powiększoną i „zmodernizowaną” gitarę tradycyjną, której korzenie sięgają Torresa, z niewielkimi modyfikacjami kluczowych elementów konstrukcyjnych, takich jak usztywnienia, proporcje i wymiary. Jednak te gitary mają swój niepowtarzalny majestat, z niezwykłą subtelnością konturów i faktury brzmienia oraz własną, odrębną historię ewolucji.
Czterech twórców, trzy pokolenia
Przez cały XX wiek rodzina Rodríguez produkowała jedne z najbardziej fascynujących instrumentów w Hiszpanii, jeśli nie na całym świecie. Mówiąc o „Miguel Rodríguez”, mamy na myśli czterech twórców – Miguela Beneyto Rodrígueza (1888–1975, znanego również jako „Miguel Sr.”), jego synów bliźniaków, Rafaela Rodrígueza Serrano (1921–1965) i Miguela Rodrígueza Serrano (1921–1998, znanego również jako „Miguel Jr.”), a następnie przez syna Miguela Jr., José Rodrígueza Álamo (1949–1996, znanego również jako „Pepe”).
Ewolucja gitary Miguela Rodrigueza
Wczesny okres zdominowany był przez Miguela Sr., którego instrumenty były lekkie i miały mały lub średni korpus, a ich brzmienie było bardzo ekspresyjne, liryczne i śpiewne. Charakteryzowały się również przytłaczającym rezonansem i projekcją, co czyniło je idealnymi instrumentami do gry bez wzmacniaczy z orkiestrami lub w dużych salach. Wraz z rosnącą popularnością Miguela Jr. i Rafaela w latach 50. i 60. XX wieku, gitary ewoluowały w kierunku bardziej spójnego, opływowego stylu z powiększonymi proporcjami korpusu, wciąż dość lekkiego, z 7-wentylatorową budową.
Późny okres (lata 70. – 1998) Miguela Jr. i jego syna Pepe to prawdopodobnie najbardziej znana faza, w której instrumenty charakteryzowały się zazwyczaj dłuższą menzurą, głębszymi pudłami rezonansowymi, lżejszym systemem usztywnienia z pięcioma wachlarzami i częściej spotykanymi płytami wierzchnimi z cedru. To okres „Churchdoor”, a także zdobionego „Centenario” – gitary Centenario z lat 90. charakteryzują się nie tylko najwyższej jakości materiałami, ale także dodatkowymi intarsjami w rozecie i ściegu. Pomimo większej budowy w tamtym okresie, instrumenty te słyną w szczególności z zachowania bardzo lekkiej konstrukcji i szybkiego, flamenco-brzmienia o ciepłym, romantycznym i pełnym duszy hiszpańskim charakterze.
Ostatnie gitary Rodrígueza
José „Pepe” Rodríguez zbudował jeden ze swoich ostatnich instrumentów dla Angela Romero, który nadał mu nazwę „La Califa” i użył go w swoim nagraniu „Rodrigo – Works for Solo Guitar” . W 1996 roku Pepe Rodríguez rozpoczął pracę nad ostatnią partią trzech gitar, ale zachorował i zmarł w tym samym roku; gitary ukończył Miguel Jr., który również zmarł w 1998 roku. Z tych trzech gitar jedna pozostała w rodzinie, Pepe Romero nabył jedną, a trzecią kupiła firma GSI.
Miguel Rodríguez i rodzina Romero
Wszyscy członkowie rodziny Romero – odCeledonio Romero po Pepe Romero – grają na tych instrumentach od dziesięcioleci, a ich własny rozwój artystyczny i ekspresja są z nimi nierozerwalnie związane – ta trwająca całe życie relacja zapisała jeden z najważniejszych rozdziałów w historii gitary. Jak powiedział Pepe Romero: „To, co silnik odrzutowy zrobił dla lotnictwa, rodzina Rodríguez zrobiła dla gitary”. Więcej informacji znajdziesz w naszym artykule o rodzinie Rodríguez, produkującej gitary .
Przez lata przez nasze drzwi przewinęło się wiele gitar Miguela Rodrígueza. Gitary dostępne obecnie w magazynie znajdziesz, klikając przycisk „Gitary w magazynie” w nagłówku tej strony, a także wcześniejsze egzemplarze w naszym muzeum, klikając przycisk „Gitary w muzeum”.
Często zadawane pytania
Kto wyprodukował gitary Miguela Rodrigueza?
Czterech twórców z tej samej rodziny: Miguel Beneyto Rodríguez (Miguel senior), jego synowie bliźniacy Rafael i Miguel Rodríguez Serrano (Miguel Jr.) oraz syn Miguela Jr. José „Pepe” Rodríguez Álamo.
Gdzie powstały gitary Miguela Rodrigueza?
W rodzinnym warsztacie w Kordobie, w Andaluzji, na południu Hiszpanii.
Którzy znani gitarzyści grali na gitarach Miguela Rodrígueza?
Najbardziej znani są członkowie rodziny Romero, którzy od dziesięcioleci grają na gitarach Rodríguez podczas koncertów i nagrań.
Kim jest „Centenario” Miguela Rodrígueza?
Zdobiony model wykonany w latach 90. przez Miguela Jr. i Pepe, z wykorzystaniem najlepszych materiałów, z dodatkowymi intarsjami w rozecie i purflingu.
Kiedy powstały ostatnie gitary Miguela Rodrigueza?
Ostatnią partię rozpoczął Pepe w 1996 r., a ukończył Miguel Jr. przed swoją śmiercią w 1998 r.
