1991 Miguel Rodríguez „Centenario” SP/CSAR

Ta gitara klasyczna „Centenario” Miguela Rodrigueza z 1991 roku wykonana z drewna świerkowego i palisandru CSA pochodzi z Kordoby w Hiszpanii. Jest to jedna z dekorowanych gitar Centenario zbudowanych przez Miguela Rodrigueza Jr. i jego syna Pepe w latach 90. XX wieku, z zachowaniem oryginalnego wykończenia.

Gitara klasyczna Miguel Rodríguez „Centenario”.

To najwyższej klasy instrument pochodzący z jednego z najbardziej cenionych warsztatów XX wieku – i jeden z instrumentów „Centenario” Miguela Rodrigueza , charakteryzujący się nie tylko najwyższej jakości materiałami, ale także dodatkowymi intarsjami w rozecie i ściegu. Na instrumentach tych gra wielu muzyków koncertowych na całym świecie, w tym rodzina Romero , która od końca lat 50. XX wieku korzysta z gitar Miguela Rodrigueza.

Dźwięk i grywalność

Posiada ogromną moc, doskonały sustain i bardzo szybki atak (jak flamenco). Gra się na nim bardzo łatwo, nie tylko dzięki smukłemu i wygodnemu kształtowi gryfu, ale także dzięki krótszej menzurze, co jest rzadkością u Rodrígueza.

Stan

Poza drobnymi śladami użytkowania, gitara jest w fantastycznym stanie. Wszystko, poza kluczami (które zostały wymienione na piękny zestaw Rodgersów), jest oryginalne, łącznie z wykończeniem.

Bardzo pożądany ze względu na jakość (i ilość) dźwięku, doskonałą grywalność i niezrównane piękno – zarówno kolekcjonerzy, jak i wykonawcy uznają ten instrument za niezwykle ekscytujący w posiadaniu i grze.

Rodzina Rodríguez z Kordoby

Gitary klasyczne i flamenco Miguela Rodrígueza były ulubionym instrumentem wielu czołowych artystów koncertowych, zwłaszcza członków rodziny Romero. Mówiąc o Miguelu Rodriguezie, tak naprawdę mamy na myśli rodzinę czterech konstruktorów gitar, działających w trzech pokoleniach, pracujących w Kordobie – w samym sercu Andaluzji, regionu południowej Hiszpanii, który dał początek współczesnej gitarze hiszpańskiej w osobie Antonia de Torresa .

Czterech twórców, trzy pokolenia

Warsztat został założony przez Miguela Beneyto Rodrígueza (1888–1975, znanego również jako „Miguel Sr.”). Jego synowie bliźniacy, Rafael Rodríguez Serrano (1921–1965) i Miguel Rodríguez Serrano (1921–1998, znanego również jako „Miguel Jr.”), pracowali u jego boku, a następnie syn Miguela Jr., José Rodríguez Álamo (1949–1996, znanego również jako „Pepe”). Gitary Miguela Sr. były lekkie i miały mały lub średni korpus, a ich brzmienie charakteryzowało się ekspresją, liryką i śpiewnością, a także przytłaczającą projekcją. Wraz ze wzrostem popularności bliźniaków w latach 50. i 60. XX wieku, gitary ewoluowały w kierunku bardziej spójnego, opływowego stylu z większymi korpusami, wciąż stosunkowo lekkimi. Późny okres Miguela Jr. i Pepe (lata 70. – 1998) – czas gitar „Churchdoor” i zdobionych „Centenario” – jest prawdopodobnie najbardziej znany, z dłuższą menzurą, głębszymi korpusami i jeszcze lżejszym systemem ożebrowania, a jednocześnie zawsze z szybką, flamenco-reakcją i ciepłym, romantycznym i pełnym duszy hiszpańskim charakterem.

Miguel Rodríguez Guitars i rodzina Romero

Wszyscy członkowie rodziny Romero grają na tych instrumentach od dziesięcioleci, a ich własny rozwój artystyczny i ekspresja są z nimi nierozerwalnie związane – ta trwająca całe życie relacja zapisała jeden z najważniejszych rozdziałów w historii gitary. Jak powiedział Pepe Romero: „To, co silnik odrzutowy zrobił dla lotnictwa, rodzina Rodríguez zrobiła dla gitary”. Więcej informacji można znaleźć w naszym artykule o rodzinie Rodríguez, produkującej gitary .