1988 José Ramírez „2a” No. R1909 CD/IN

Gitara klasyczna José Ramíreza „2a” nr R1909 z 1988 roku z płytą wierzchnią z cedru oraz tyłem i bokami z palisandru indyjskiego – to gitara o krótszej menzurze 2a, oznaczona na etykiecie numerem „C650”, wyposażona w bolec końcowy.

„2a”: praktycznie identyczny z „1a”

Przez ponad pół wieku gitary z warsztatu José Ramírez III znajdowały się w rękach niezliczonych profesjonalistów, od Segovii po Stinga, od Sabicasa po Cheta Atkinsa i od Christophera Parkeninga po Lee Ritenoura. Modele „2a” są pod każdym względem praktycznie identyczne ze standardowym „1a”. Dawniej warsztat Ramíreza twierdził, że niższa cena wynikała albo z materiałów z drobnymi skazami estetycznymi – na przykład małymi sękami, albo z tego, co w Hiszpanii nazywa się „cocas” (ciemniejsze obszary zagęszczenia żywicy w słoju) – albo z tego, że gitarę zbudował praktykant, a nie majster. Jednak po wielu dekadach dyskusji wielu gitarzystów i miłośników gitar doszło do wniosku, że świetna gitara 2a może być identyczna z doskonałą gitarą 1a.

Dźwięk i grywalność

Ten model charakteryzuje się pierwszorzędnym brzmieniem i wykonaniem, oferując brzmienie dorównujące najlepszym gitarom z warsztatu Ramíreza. Pomimo sposobu, w jaki skonstruowano wiele gitar z tego okresu, ten jest bardzo łatwy w grze, z pięknym gryfem i łatwą mechaniką. Brzmienie jest klasyczne: gęste, a jednocześnie czyste, pełne tej ciepłej, tajemniczej i nastrojowej jakości, z której słynął Ramírez.

Stan

Jego etykieta to szara, obramowana na czerwono etykieta 2a używana w latach 1973-1988, numerowana R1909 w serii „R” 2a i datowana na 1988 rok. Wykonana z pięknych materiałów, jest w świetnym stanie jak na swój wiek – bez pęknięć ani napraw, jedynie z niewielkimi śladami użytkowania. Posiada również zamontowaną końcówkę dla muzyków koncertujących, którzy chcą ją wzmocnić przetwornikiem. Doskonały przykład znakomitego Ramíreza dla aktywnych muzyków koncertowych lub nagrywających. Na krawędzi etykiety znajduje się napis „C650”, oznaczający krótszą długość struny.

Aby poznać historię warsztatu, przeczytaj The Ramírez Family: Masters of the Guitar i The José Ramírez Dynasty ; jeśli interesują Cię ciekawe fakty, zobacz José Ramírez: myths and facts .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.