1992 José Ramírez „1a Da Cámara” No. H5-771 SP/CSAR

Gitara klasyczna José Ramíreza „1a Da Cámara” nr H5-771 z 1992 roku z płytą wierzchnią wykonaną ze świerku oraz tyłem i bokami z palisandru CSA – świerkowa płyta wierzchnia modelu Da Cámara z Madrytu, w doskonałym stanie.

Da Cámara z wierzchołkiem świerkowym

Ta gitara została zbudowana w słynnym warsztacie José Ramírez III , który od ponad pół wieku produkuje instrumenty, na których grają niezliczeni profesjonaliści – od Stinga po Segovię, od Cheta Atkinsa po Sabicasa i Lee Ritenoura po Christophera Parkeninga . To doskonały przykład klasycznej, długoskalowej gitary Ramírez 1a z 1992 roku, z przepięknymi materiałami, w tym efektownym zestawem palisandru CSA na tył i boki. Jak wskazuje kropka na główce, jest to model „Da Cámara” z drewnianą „półką” przymocowaną do wewnętrznej strony boków na całym obwodzie plantilli. José Ramírez III zaprojektował ją, aby pozbyć się „wilczych” tonów i odkrył, że zwiększa ona również moc i klarowność. Niezależnie od tego, co myślimy o debacie wśród muzyków, wszyscy zgadzają się, że są to świetne instrumenty – w tym ten.

Etykieta i stan

Etykieta ma numer H5-771 i datę 1992, z napisem „C664/C-AR” wzdłuż krawędzi. Jest w doskonałym stanie, z niewielkimi śladami użytkowania.

Aby poznać historię warsztatu, przeczytaj The Ramírez Family: Masters of the Guitar i The José Ramírez Dynasty ; jeśli interesują Cię ciekawostki, zobacz José Ramírez: myths and facts .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.