1997 Alfredo Velázquez SP/IN

Ta gitara klasyczna Alfreda Velázqueza z 1997 roku, ze świerku i palisandru indyjskiego, jest dziełem syna i ucznia Manuela Velázqueza.

Alfredo Velázquez

Alfredo Velázquez, urodzony w 1970 roku, uczył się rzemiosła od swojego legendarnego ojca, a pierwszą gitarę zbudował w 1991 roku; ten instrument pochodzi z jego wczesnych lat. Jego etykieta nawiązuje do wzoru ze zwojem stosowanego przez ojca – „Alfredo Velázquez, Constructor de Guitarras, EE. UU.” – i nosi jego podpis.

Styl Velázqueza

Gitara jest bardzo typowa dla klasycznego stylu Velázqueza: lekka konstrukcja, lśniące soprany i zdecydowane, stabilne basy w „teutońskiej” tradycji Hausera. Płyta wierzchnia to bardzo gęsty, drobnosłoisty, cięty ćwiartkowo (radialnie) świerk, dno i boczki – piękny komplet palisandru indyjskiego, a smukły gryf jest bardzo łatwy w grze. W powyższych nagraniach wideo grają na niej Ricardo Giuffrida, Mobius Trio i Scott Morris (w jednej ze swoich lekcji wideo).

Manuel Velázquez: amerykański mistrz w hiszpańskiej tradycji

Manuel Velázquez (1917–2014) urodził się w Portoryko, a sławę zdobył w Nowym Jorku, gdzie jego warsztat przy 420 Third Avenue stał się miejscem spotkań czołowych gitarzystów. Był być może największym amerykańskim lutnikiem budującym w tradycji europejskiej, a jego gitary ani kunsztem wykonania, ani brzmieniem w niczym nie ustępują instrumentom jego hiszpańskich i niemieckich współczesnych. W ciągu niemal ośmiu dekad pracy – w Nowym Jorku, Portoryko, Wirginii i na Florydzie – na jego instrumentach grali Andrés Segovia, Julian Bream, Pepe Romero, Rey de la Torre i Sabicas, a także muzycy daleko spoza świata muzyki klasycznej – od Earla Klugha po Paula Simona i Keitha Richardsa.

Brzmienie Velázqueza

Gitary Velázqueza najczęściej porównuje się z instrumentami Hermanna Hausera I i Hermanna Hausera II – nie tylko pod względem wyglądu, lecz także charakteru brzmienia: ogromna klarowność i separacja głosów, doskonała równowaga, lśniące soprany nad stabilnymi basami oraz naturalny, piękny, „drewniany” ton. Większość jego gitar powstała według tego zwartego modelu, bliskiego Hauserowi; w latach 70. i na początku lat 80. budował również większy, bardziej zaokrąglony korpus o głębszym pudle i jeszcze potężniejszym brzmieniu. Jego syn Alfredo Velázquez, który uczył się rzemiosła w warsztacie ojca, kontynuuje tę tradycję.

Książki o Manuelu Velázquezie

Velázquez z 1978 roku – gitara, która później przeszła przez nasze ręce – jest reprodukowany w książce Alberta Martíneza „34 Classical Guitars in Life Size”, a Velázquez z 1955 roku z kolekcji Russella Clevelanda pojawia się w „The Classical Guitar – A Complete History”:

34 Classical Guitars in Life Size

The Classical Guitar – A Complete History