1999 José Ramírez „1a Tradicional” No. Z8-105 CD/IN

Gitara klasyczna José Ramíreza „1a Tradicional” nr Z8-105 z 1999 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz tyłem i bokami z palisandru indyjskiego. Jest to krótsza wersja gitary „Tradicional” z nowej siedziby warsztatu przy Calle de la Paz, praktycznie bez śladów zużycia.

„1a Tradicional”

Ramírez 1a jest prawdopodobnie jedną z najczęściej granych i najbardziej znanych gitar hiszpańskiej produkcji w historii i nadal satysfakcjonuje muzyków jako instrument o wyjątkowym brzmieniu, niezależnie od standardów. „1a Tradicional” reprezentuje najwyższą jakość wykonania, detali i doboru drewna. W latach 90. warsztat oferował ją zarówno w długiej, jak i krótkiej menzurze – ta jest krótszą wersją 650.

Piękny palisander i rozeta "Rose"

Ta gitara charakteryzuje się wyjątkowo efektownym i pięknym zestawem palisandru na bokach i tyle, a także jedną z klasycznych rozet i purflingów w stylu "róża", które są absolutnie zachwycające. Posiada całą barwę i ciepło, które zazwyczaj kojarzą się z klasycznym modelem Ramírez. Jeśli chodzi o dbałość o szczegóły, jakość wykonania i brzmienie, to jest to instrument najwyższej klasy.

Etykieta i stan

Etykieta – obecnie z adresem Calle de la Paz 8, gdzie sklep przeniósł się w 1995 roku – nosi numer Z8-105 i datę 1999, z ręcznie napisanym napisem „C650 Tradicional” i podpisem José Ramírez IV . Chociaż używany, ten model z 1999 roku jest w doskonałym stanie, z niemal niewidocznym śladem zużycia na wykończeniu.

Więcej informacji znajdziesz na naszym blogu: Rodzina Ramírez: mistrzowie gitary , Dynastia José Ramíreza (od Amalii do Józefa I) oraz ciekawostki z książki José Ramírez: mity i fakty .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramírez IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramíreza III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a za czasów José Ramírez IV – „Tradicional” i „Especial”.