2000 José Ramírez „1a Tradicional” No. Z9-136 SP/IN
| Rok | 2000 |
| Płyta wierzchnia | Spruce |
| Tył i boki | Indian Rosewood |
| Menzura | 650 mm |
| Szerokość siodełka | 52 mm |
| Wykończenie | Lacquer |
| Kraj | Spain |
| Luthier | Amalia Ramírez |
This guitar is no longer available in our inventory. If it interests you, click the ”notify me when available” button to be notified in the event that we re-acquire this guitar for re-sale.
Opis
Gitara klasycznaJosé Ramírez „1a Tradicional” nr Z9-136 z 2000 roku, z płytą wierzchnią wykonaną ze świerku oraz tyłem i bokami z palisandru indyjskiego. Powstała w 2000 roku, kiedy Amalia Ramírez przejęła warsztat po śmierci swojego brata José IV.
Ramírez z 2000 roku: Pierwszy rok Amalii Ramírez
Pochodzi ze słynnego warsztatu José Ramíreza – obecnie kierowanego przez Amalię Ramírez – którego instrumenty były używane przez niezliczoną liczbę profesjonalistów przez ponad pół wieku, od Segovii i Sabicasa po Stinga, Cheta Atkinsa, Lee Ritenoura i Christophera Parkeninga .
Ramírez „1a”: jakość Primera
Ten model nosi słynne oznaczenie „1a”, co po hiszpańsku oznacza „primera” i oznacza „pierwszą” lub „najwyższą” jakość. Kiedy te gitary się pojawiły, z wielką radością stwierdziliśmy, że należą do najlepszych nowych gitar Ramíreza, jakie widzieliśmy od wielu lat – wyglądało na to, że warsztat wrócił do korzeni i dał nam pierwszorzędną gitarę koncertową, na której każdy może z łatwością grać. Gitara ma również nową wówczas rozetę i purfling, które są absolutnie oszałamiające.
Grywalność, dźwięk i stan
Ma całą barwę i ciepło, które zazwyczaj kojarzymy z gitarami Ramírez. Gryf jest smukły i wygodny, a akcja łatwa – gra się na nim bardziej jak na gitarach Madrid z lat 50. niż na wielu późniejszych gitarach koncertowych. Za dbałość o szczegóły, jakość wykonania i brzmienie oceniamy ten instrument bardzo wysoko. Etykieta (Calle de la Paz 8) jest sygnowana przez Amalię Ramírez, datowana na 2000 rok i numerowana Z9-136. Już w tym pierwszym roku etykiety nosiły jej podpis.
Aby dowiedzieć się więcej o rodzinie i jej warsztacie, przeczytaj książkę Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary , historię rodziny od Amalii Ramírez do José I , a także mity i fakty dotyczące tego legendarnego warsztatu .
Tło
Warsztat José Ramíreza w Madrycie
Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.
Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia
Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.
Warsztat pod kierownictwem Amalii Ramírez
Pod kierownictwem Amalii Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalię Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.
