2002 José Ramírez „1aF 656” No. Y2-105 CD/CY
| Rok | 2002 |
| Płyta wierzchnia | Cedar |
| Tył i boki | Cypress |
| Menzura | 656 mm |
| Szerokość siodełka | 53 mm |
| Wykończenie | French Polish |
| Kraj | Spain |
| Luthier | Amalia Ramírez |
This guitar is no longer available in our inventory. If it interests you, click the ”notify me when available” button to be notified in the event that we re-acquire this guitar for re-sale.
Opis
Gitara flamencoJosé Ramírez „1aF 656” nr Y2-105 z 2002 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz bokami i tyłem z cyprysu – płyta wierzchnia z cedru w kolorze blanca, polerowana na kolor francuski, zbudowana w skali flamenco 656 mm.
Gitara koncertowa Ramírez z 2002 roku
Warsztat Ramírez, w którym powstała ta gitara, przez ponad pół wieku zaopatrywał niezliczonych profesjonalistów: Andrésa Segovię i Sabicasa, Christophera Parkeninga i Cheta Atkinsa, Lee Ritenoura, a nawet Stinga. To gitara z wczesnych lat Amalii Ramírez, wykonana w warsztacie przy Calle de la Paz, którym kieruje od 2000 roku.
Ramírez „1aF” Flamenco
To topowy model flamenco Ramíreza, odpowiedni zarówno do występów na scenie koncertowej, jak i do tradycyjnego flamenco z tancerzami i perkusistami. To bardzo żywy instrument o doskonałej gry i głośności, a także autentycznym hiszpańskim brzmieniu z dużą dawką pazura – jeden z naszych ulubionych wyborów dla gitarzystów flamenco. Cedrowy top, rzadko spotykany w gitarach flamenco, nadaje gitarze dodatkową głośność i głębszy zakres średnich tonów. Ramírez produkuje cedrowe blancas od połowy lat 60. XX wieku, kiedy to w warsztacie po raz pierwszy wprowadzono płyty rezonansowe z cedru, a Manolo Sanlúcar jest prawdopodobnie najbardziej znanym gitarzystą flamenco grającym na cedrowym topie Ramíreza.
Specyfikacje, etykieta i stan
Długość strun wynosi 656 mm, siodełko ma 53 mm, a wykończenie jest polerowane na kolor francuski. Chociaż instrument jest używany, jest w idealnym stanie technicznym, z jedynie niewielkimi śladami normalnego użytkowania. Na etykiecie: podpis gwiazdy Amalii Ramírez, rok 2002 i numer Y2-105.
Ciekawi Cię ta rodzina? Na naszym blogu znajdziesz artykuł „Rodzina Ramírez: Mistrzowie Gitary” , całą linię od Amalii Ramírez aż do José I oraz krótką weryfikację mitów i faktów na temat tego legendarnego warsztatu .
Tło
Warsztat José Ramíreza w Madrycie
Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.
Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia
Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.
Warsztat pod kierownictwem Amalii Ramírez
Pod kierownictwem Amalii Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalię Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.
