2002 José Ramírez „Centenario” nr 142 CD/CSAR

Gitara klasycznaJosé Ramíreza „Centenario” nr 142 z 2002 r. ma płytę wierzchnią z cedru oraz tył i boki z palisandru CSA. Jest to najniższy numer gitary Centenario w naszym muzeum, przekazany Fundacji GSI .

Wyprodukowano pod Amalią Ramírez

Od ponad pięćdziesięciu lat gitary z warsztatu José Ramíreza znajdują się w rękach niezliczonych profesjonalistów, od Segovii po Stinga, od Sabicasa po Cheta Atkinsa i od Christophera Parkeninga po Lee Ritenoura. Amalia Ramírez, która w 2000 roku zastąpiła swojego brata José IV, kontroluje każdą gitarę z warsztatu w trakcie i po jego powstaniu, a ta pochodzi z wczesnych lat jej kierownictwa.

„Centenario”: Sto lat Ramíreza

„Centenario” oznacza 100 lat, a tutaj obchodzimy setną rocznicę produkcji gitar w rodzinie Ramírez. Gitara wykonana jest z najlepszych materiałów warsztatowych, zbieranych przez wiele, wiele lat – płyty wierzchnie to pierwsza kostka z najwyższej klasy pudeł rezonansowych, to samo dotyczy tyłu i boków z palisandru. Jak widać na zdjęciach, gitara charakteryzuje się licznymi dodatkowymi detalami: rzeźbioną nakładką na piętę, intarsją z bukszpanu na główce, zwężającym się hebanem z tyłu gryfu, zakończonym „bukietem z palisandru” z tyłu główki, oraz niezwykle misternymi drewnianymi inkrustacjami w purflingu i rozecie. Klucze pochodzą od firmy Rodgers. Chociaż warsztat deklaruje, że gitara ma takie same wymiary i proporcje jak pozostałe modele 1a, z naszego doświadczenia wynika, że są to bez wątpienia najlepsze gitary wykonane przez ten warsztat.

Grywalność, dźwięk i stan

Posiada ogromną moc i piękno brzmienia, a dzięki pięknemu gryfowi i łatwej akcji gra się na niej niezwykle łatwo. Brzmienie jest gęste, a jednocześnie czyste, z tym niezbędnym ciepłym, tajemniczym i nastrojowym charakterem, który przyniósł sławę Ramírezowi. Chociaż była wcześniej w posiadaniu, nosi minimalne ślady użytkowania i jest w fantastycznym stanie. Do instrumentu dołączono twardy futerał. Instrument, sygnowany przez Amalię Ramírez, posiada etykietę z numerem 142 i rokiem produkcji 2002.

Fundacja GSI

Ta gitara została przekazana naszej organizacji charytatywnej non-profit, Fundacji GSI . Sprzedaż gitar za pośrednictwem Fundacji GSI służy bezpośredniemu wsparciu edukacji muzycznej w szkołach publicznych.

Więcej informacji znajdziesz na naszym blogu: Rodzina Ramírez: mistrzowie gitary , Dynastia José Ramíreza (od Amalii do Józefa I) oraz ciekawostki z książki José Ramírez: mity i fakty .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Warsztat pod kierownictwem Amalii Ramírez

Pod kierownictwem Amalii Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalię Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.