2003 José Ramírez „1912 Manuel Ramírez” nr 2 SP/CSAR

Gitara klasycznaJosé Ramíreza „1912 Manuel Ramírez” nr 2 z 2003 roku ma płytę wierzchnią wykonaną ze świerku oraz tył i boki z palisandru CSA. Jest to nr 2 z limitowanej serii 30 replik gitary z 1912 roku, którą Manuel Ramírez podarował Andrésowi Segovii.

Zbudowany w warsztacie Calle de la Paz

Niezliczeni profesjonaliści grali na instrumentach ze słynnego warsztatu José Ramíreza przez ostatnie półwiecze i dłużej – pomyślcie o Stingu i Segovii, Sabicasie i Checie Atkinsie, czy Lee Ritenourze i Christopherze Parkeningu . Warsztat przeniósł się na Calle de la Paz 8 w 1995 roku, a pięć lat później Amalia Ramírez przejęła go od swojego brata José IV; ta gitara powstała tam w ciągu pierwszej dekady jej pracy.

Replika Manuela Ramíreza z 1912 roku

Na początku lat 90. Amalia Ramírez i jej brat José IV udali się do Nowego Jorku, aby odwiedzić Metropolitan Museum of Art i zobaczyć słynną gitarę wykonaną w warsztacie Manuela Ramíreza – tę samą gitarę, którą podarował Andrésowi Segovii w 1912 roku. Dokładnie ją przestudiowali, zmierzyli i sfotografowali z zamiarem wykonania reprodukcji. Po kilku latach przygotowań pierwsza gitara została zaprezentowana w 2003 roku. Rezultatem jest spektakularny instrument, wykonany ręcznie w duchu starego świata, gdzie urok, elegancja brzmienia i ogromna dbałość o piękno estetyczne były najwyższymi cnotami.

Nr 2 z 30

W ciągu pięciu lat planowano stworzenie trzydziestu instrumentów, z których każdy został wykonany wyłącznie z najlepszych materiałów i z najwyższą starannością. Wytwórnia nazywa go „Copia nr 2 (2003)” z limitowanej serii 30 egzemplarzy i był to pierwszy dostępny egzemplarz, ponieważ nr 1 pozostał u Ramíreza. Wykończenie jest polerowane na wysoki połysk, a gitara jest w stanie niemal idealnym.

Ciekawi Cię ta rodzina? Na naszym blogu znajdziesz artykuł „Rodzina Ramírez: Mistrzowie Gitary” , całą linię od Amalii Ramírez aż do José I oraz krótką weryfikację mitów i faktów na temat tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Warsztat pod kierownictwem Amalii Ramírez

Pod kierownictwem Amalii Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalię Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.