2003 José Ramírez „Centenario” nr 146 SP/CSAR

Gitara klasycznaJosé Ramíreza „Centenario” nr 146 z 2003 r. ma płytę wierzchnią wykonaną ze świerku oraz tył i boki z palisandru CSA. Została polerowana na kolor francuski i przekazana fundacji GSI .

José Ramírez z Madrytu z 2003 roku

Ta gitara została zbudowana w słynnym warsztacie José Ramíreza w Madrycie, który od ponad pół wieku produkuje instrumenty dla niezliczonych profesjonalistów – Stinga i Segovii, Cheta Atkinsa i Sabicasa, Lee Ritenoura i Christophera Parkeninga . Amalia Ramírez, która w 2000 roku zastąpiła swojego brata José IV, kontroluje każdą gitarę z warsztatu w trakcie i po jego powstaniu, a ta pochodzi z wczesnych lat jej kierownictwa.

Najlepsze materiały warsztatu

Model upamiętnia setną rocznicę powstania rodziny Ramírez jako producenta gitar, dlatego warsztat wykonuje go z najwyższej jakości drewna – zarówno z najwyższej jakości płyt wierzchnich, jak i palisandru. W porównaniu z modelem 1a, gitara ma znacznie więcej detali – rzeźbioną nakładkę na piętę, „bukiet palisandru” na końcu stożkowatego hebanu z tyłu gryfu, intarsję z bukszpanu na główce oraz niezwykle misterne inkrustacje w purflingu i rozecie. Klucze są produkcji Rodgersa. Na papierze to ta sama gitara, co pozostałe modele 1a; jednak z naszego doświadczenia wynika, że Centenario to bezapelacyjnie najlepsze gitary wykonane przez warsztat.

Etykieta i stan

To Centenario z świerkowym blatem, wykończone politurą francuską. Ma ogromną moc i piękno brzmienia, a do tego jest niezwykle łatwy w grze. Słychać to od razu: ciepłe, barwne i nastrojowe brzmienie Ramíreza, gęste, a jednocześnie czyste. Chociaż był wcześniej w użyciu, nosi minimalne ślady użytkowania i jest w fantastycznym stanie. Do gitary dołączono twardy futerał. Podpisana przez Amalię Ramírez, etykieta podaje rok 2003 i numer 146.

Fundacja GSI

Ta gitara została przekazana naszej organizacji charytatywnej non-profit, Fundacji GSI . Sprzedaż gitar za pośrednictwem Fundacji GSI służy bezpośredniemu wsparciu edukacji muzycznej w szkołach publicznych.

Aby dowiedzieć się więcej o rodzinie i jej warsztacie, przeczytaj książkę Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary , historię rodziny od Amalii Ramírez do José I , a także mity i fakty dotyczące tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Warsztat pod kierownictwem Amalii Ramírez

Pod kierownictwem Amalii Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalię Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.