2003 José Ramírez „Elite” nr 134 SP/CSAR

Gitara klasycznaJosé Ramírez „Elite” nr 134 z 2003 r. ma płytę wierzchnią wykonaną ze świerku oraz tył i boki z palisandru CSA, polerowane na kolor francuski; w powyższym filmie Edward Trybek gra gitarę Froberger.

Wyprodukowano pod Amalią Ramírez

Od ponad pięćdziesięciu lat gitary z warsztatu José Ramíreza znajdują się w rękach niezliczonych profesjonalistów, od Segovii po Stinga, od Sabicasa po Cheta Atkinsa i od Christophera Parkeninga po Lee Ritenoura. To gitara z wczesnych lat Amalii Ramírez, wykonana w warsztacie przy Calle de la Paz, którym kieruje od 2000 roku.

Elita Ramíreza

Ramírez produkuje bardzo niewiele tych gitar i mamy szczęście, jeśli uda nam się zdobyć jedną lub dwie w ciągu roku. Bardzo podobna w specyfikacji do modelu 1a Tradicional, Elite wykorzystuje cenne materiały z poprzednich generacji, a wykonanie jest wykwintne, z dbałością o szczegóły. Ten egzemplarz ma również ulepszone wykończenie w kolorze francuskiego lakieru. Gitara dla gitarzysty lub kolekcjonera, który chce mieć to, co najlepsze.

Etykieta i stan

Wykonana z pięknych materiałów, z pięknym brzmieniem, gra na niej to czysta przyjemność. Na etykiecie: sygnatura Amalii Ramírez, rok 2003 i numer 134.

Aby poznać historię warsztatu, przeczytaj The Ramírez Family: Masters of the Guitar i The José Ramírez Dynasty ; jeśli interesują Cię ciekawe fakty, zobacz José Ramírez: myths and facts .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Warsztat pod kierownictwem Amalii Ramírez

Pod kierownictwem Amalii Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalię Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.