2003 José Ramírez „SP” nr 03-058 CD/IN

Gitara klasycznaJosé Ramírez „SP” nr 03-058 z 2003 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz tyłem i bokami z palisandru indyjskiego – wznowiony model „SP” z rozetą zaprojektowaną przez Amalię Ramírez i fachowo naprawionym pęknięciem na płycie wierzchniej.

Warsztaty Ramíreza w 2003 roku

Segovia, Sabicas, Christopher Parkening , Chet Atkins, Lee Ritenour, Sting – lista profesjonalistów, którzy grali na instrumentach z warsztatu José Ramíreza przez ponad pół wieku, jest praktycznie nieskończona. Instrument powstał przy Calle de la Paz 8 w pierwszej dekadzie pod kierownictwem Amalii Ramírez, która przejęła rodzinny biznes po śmierci brata José IV w 2000 roku.

Wznowienie „SP”

„SP” to reedycja starego, klasycznego modelu Ramírez, zaprojektowanego dla półprofesjonalistów – stąd jego nazwa. Wyróżnia się efektowną i unikalną rozetą zaprojektowaną przez Amalię Ramírez oraz prostszą, mniejszą owalną etykietą, pod wieloma względami podobną do etykiet z wcześniejszych okresów.

Dźwięk, etykieta i naprawa

Grywalność i brzmienie są znakomite, z dużą głośnością, jak na scenę koncertową. Gitara miała pęknięcie na płycie wierzchniej w pobliżu mostka, które zostało fachowo naprawione, i jest w doskonałym stanie. Owalna etykieta „Guitarra SP” ma numer 03-058 i datę 2003. Naprawdę wyjątkowy instrument dla gitarzysty, który potrzebuje gitary najwyższej klasy.

Więcej informacji znajdziesz na naszym blogu: Rodzina Ramírez: mistrzowie gitary , Dynastia José Ramíreza (od Amalii do Józefa I) oraz ciekawostki z książki José Ramírez: mity i fakty .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Warsztat pod kierownictwem Amalii Ramírez

Pod kierownictwem Amalii Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalię Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.