2004 Hermann Hauser III „1931 Segovia” nr 538 SP/CSAR (ex Marcelo Kayath)
| Rok | 2004 |
| Płyta wierzchnia | Świerk |
| Tył i boki | CSA Rosewood |
| Menzura | 645 mm |
| Szerokość siodełka | 53 mm |
| Wykończenie | French Polish Top |
| Kraj | Niemcy |
| Luthier | Hermann Hauser III & Kathrin Hauser |
This guitar is no longer available in our inventory. If it interests you, click the ”notify me when available” button to be notified in the event that we re-acquire this guitar for re-sale.
Videos
Opis
Hermann Hauser III „1931 Segovia” nr 538 z 2004 r. to klasyczna gitara wykonana ze świerku i palisandru CSA, pochodząca z firmy Reisbach. Jest ona wzorowana na gitarze Hauser I z 1931 r., która niegdyś należała do firmy Segovia i na której grał jej pierwszy właściciel, Marcelo Kayath.
W powyższych filmach Benjamin Gascon gra na tej gitarze Adagio z Sonaty skrzypcowej nr 1 Bacha.
Po Hauserze I z Segovii z 1931 r.
Ten model bazuje na modelu Hauser z 1931 roku, który wcześniej należał do Segovii (oryginał znajdował się w GSI około 30 lat temu) i charakteryzuje się wzorem rozety, który Hauser Senior stosował na początku lat 30. XX wieku (zobacz na przykład ten Hauser I z 1934 roku ) – 3 warstwy intarsji z drewnem świerkowym z płyty rezonansowej pomiędzy nimi, uderzający i unikalny wzór, pierwszy, jaki widzieliśmy w modelu Hauser III. Na etykiecie widnieje napis „AD 2004, No. 538”.
Gitara Marcelo Kayatha
Gitara ta należała wcześniej do znakomitego brazylijskiego gitarzysty Marcelo Kayatha, który (swoją silną prawą ręką) pięknie ją rozbił, wydobywając jej ciepło i piękno brzmienia. Płyta rezonansowa wykonana jest z ciemnego, starego świerku, a tył i boki z eleganckiego, ciemnego palisandru CSA.
Dźwięk i stan
Jak na swój wiek, jest w doskonałym stanie, z praktycznie zerowym zużyciem wykończenia, a mimo to wciąż ma pięknie zagrane i „rozluźnione” brzmienie – zachwycający blask każdej nuty, zrównoważony we wszystkich rejestrach i z doskonałą separacją między głosami. Wspaniały egzemplarz z jednego z najbardziej szanowanych warsztatów w historii gitary klasycznej.
Tło
Hermann Hauser III: Czwarte pokolenie dynastii Hauserów
Hermann Hauser III (ur. 1958) – wnukHermanna Hausera I i syn Hermanna Hausera II – pracuje w rodzinnym warsztacie Hauserów w Reisbach w Bawarii od 1974 roku: najpierw u boku ojca, a dziś z córką Kathrin, piątym pokoleniem. Pracuje w tym samym warsztacie co ojciec i dziadek, używa wielu tych samych narzędzi, a nawet drewna nabytego przez obu jego poprzedników ze strony ojca. Rodzinny skład drewna, założony przez Hermanna Hausera I, nadal przechowuje drewno liczące ponad 100 lat – a za każdy wyjęty zestaw dokupuje się dwa, aby go uzupełnić – a narzędzia Josefa Hausera, Hermanna I i Hermanna II są nadal w codziennym użyciu, wśród nich piła taśmowa z 1905 roku. Na jego etykiecie nadal widnieje napis „Hermann Hauser – Gitarren – Reisbach, früher München” (dawniej Monachium), z rokiem po „AD”, numerem i jego podpisem. Dołącza ją na początku pracy nad gitarą, więc zazwyczaj mija rok lub więcej od daty na etykiecie do daty ukończenia gitary.
Jego gitary Andrés Segovia opisał jako instrumenty o nieopisanie pięknym brzmieniu, a Pepe Romero twierdzi, że jego Hauser to instrument o najczystszym brzmieniu. Hermann III utrzymuje dobre relacje ze swoimi gitarzystami, tworzy gitary dopasowane do potrzeb konkretnych gitarzystów i otrzymał najwyższe nagrody od organizacji zawodowych i międzynarodowej społeczności gitarowej.
„Teutoński” Hauser Sound
Hermann Hauser III niestrudzenie budował gitary, które oddają brzmienie i estetykę stylu „teutońskiego”, pierwotnie ustanowionego przez jego dziadka i przekazanego przez ojca. Cechami charakterystycznymi są wyjątkowa klarowność i równowaga między głosami, a nawet wybrzmiewanie we wszystkich rejestrach, a także oczywiście niezrównane piękno brzmienia – dźwięk, który najsłynniej uwiecznił Julian Bream w niezliczonych nagraniach, który kiedyś powiedział, że te gitary mają „arystokratyczne” brzmienie. Uważamy, że gitary Hermanna Hausera III są bardziej podobne do gitary Hauser I niż gitary jakiegokolwiek innego producenta na świecie: w ślepych testach z instrumentami Hauser I i Hauser II stwierdziliśmy, że są one zadziwiająco podobne.
Jego standardowym modelem jest „Segovia”, zasadniczo o tym samym projekcie co Hauser I z 1937 r .; buduje również „Llobet” (na wzór Torresa Miguela Llobeta z 1859 r., który tworzyli jego ojciec i dziadek), model „Bream” oraz edycje specjalne na podstawie wczesnych projektów Hausera I.
Książki o rodzinie Hauserów
Numer 4 magazynu Orfeo poświęcony jest dynastii Hauserów. Znajdziemy w nim m.in. artykuł o Hermannie Hauserze III, Edmundzie Blöchingerze i Fritzu Oberze .Możesz przeczytać numer online lub znaleźć go w kolekcji Orfeo 1-5:



