2004 José Ramírez „Centenario” nr 164 CD/CSAR

Gitara klasycznaJosé Ramíreza „Centenario” nr 164 z 2004 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz tyłem i bokami z palisandru CSA. Płyta wierzchnia jest polerowana w stylu francuskim. W zamieszczonym powyżej nagraniu wideo Manuel Espinás gra na niej Sonatę op. 47 Ginastery.

Warsztaty Ramíreza w 2004 roku

Segovia, Sabicas, Christopher Parkening , Chet Atkins, Lee Ritenour, Sting – lista profesjonalistów, którzy grali na instrumentach z warsztatu José Ramíreza przez ponad pół wieku, jest praktycznie nieskończona. Należy ona do początków ery Amalii Ramírez – kieruje ona warsztatem od śmierci swojego brata José Ramíreza IV w 2000 roku i kontroluje każdą gitarę w trakcie i po jej zakończeniu.

„Centenario”: Sto lat Ramíreza

„Centenario” oznacza 100 lat, a tutaj obchodzimy setną rocznicę produkcji gitar w rodzinie Ramírez. Gitara wykonana jest z najlepszych materiałów warsztatowych, zbieranych przez wiele, wiele lat – płyty wierzchnie to pierwsza kostka z najwyższej klasy pudeł rezonansowych, podobnie jak tył i boki z palisandru. Zdjęcia pokazują dodatkowe detale modelu – rzeźbioną nakładkę na piętę, intarsję z bukszpanu w główce, zwężający się hebanowy pasek z tyłu gryfu, kończący się „bukietem z palisandru” z tyłu główki, oraz misterne drewniane inkrustacje rozety i purflingu. Klucze są produkcji Rodgersa. Jej wymiary i proporcje są takie same jak w innych modelach 1a, według warsztatu – ale z naszego doświadczenia Centenario to bez wątpienia najlepsza gitara, jaką produkuje Ramírez.

Brzmienie, grywalność i etykieta

Ten model łączy w sobie ogromną moc z prawdziwym pięknem brzmienia, a piękny gryf i łatwa mechanika sprawiają, że gra się na nim niezwykle łatwo. Gęste, a zarazem czyste brzmienie ma ciepły, nastrojowy charakter, który rozsławił nazwisko Ramírez. Gitara ma jedno pęknięcie na płycie rezonansowej, fachowo naprawione przez Yurisa Zeltinsa ; poza tym stan jest idealny, podobnie jak grywalność i brzmienie. W zestawie twardy futerał. Na etykiecie widnieje numer 164, datowany na 2004 rok i podpisany przez Amalię Ramírez.

Ciekawi Cię ta rodzina? Na naszym blogu znajdziesz artykuł „Rodzina Ramírez: Mistrzowie Gitary” , całą linię od Amalii Ramírez aż do José I oraz krótką weryfikację mitów i faktów na temat tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Warsztat pod kierownictwem Amalii Ramírez

Pod kierownictwem Amalii Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalię Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.