2004 José Ramírez „SP” nr 04-048 CD/IN

Gitara klasycznaJosé Ramírez „SP” nr 04-048 z 2004 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz bokami i tyłem z palisandru indyjskiego, polerowana na kolor francuski – jest to wersja wznowionego modelu „SP” z płytą wierzchnią z cedru.

Warsztaty Ramíreza w 2004 roku

Przez ponad pięćdziesiąt lat gitary z warsztatu José Ramíreza znajdowały się w rękach niezliczonych profesjonalistów, od Segovii po Stinga, od Sabicasa po Cheta Atkinsa i od Christophera Parkeninga po Lee Ritenoura. Warsztat przeniósł się na Calle de la Paz 8 w 1995 roku, a pięć lat później Amalia Ramírez przejęła stery od swojego brata José IV; ta gitara powstała tam w ciągu pierwszej dekady jej pracy.

Model „SP”

To reedycja starego, klasycznego modelu „SP”, przeznaczonego dla półprofesjonalistów (stąd nazwa). Charakteryzuje się efektowną rozetą zaprojektowaną przez Amalię Ramírez oraz prostszą, mniejszą etykietą, pod wieloma względami podobną do etykiet z poprzednich okresów. To wersja z cedrowym blatem, który zdaniem wielu gitarzystów nadaje gitarze Ramírez klasyczne brzmienie – to właśnie Ramírez jako pierwsi spopularyzowali cedr w połowie lat 60. XX wieku.

Grywalność, etykieta i stan

Grywalność i brzmienie są znakomite, z dużą głośnością, jak na scenę koncertową. Choć używana, jest w świetnym stanie, z jedynie kilkoma powierzchownymi rysami i drobnymi wgnieceniami na wykończeniu płyty rezonansowej – poza tym bez uszkodzeń ani napraw. Owalna etykieta „Guitarra SP” ma numer 04-048. Naprawdę wyjątkowa gitara dla gitarzysty, który potrzebuje instrumentu najwyższej klasy.

Aby dowiedzieć się więcej o rodzinie i jej warsztacie, przeczytaj książkę Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary , historię rodziny od Amalii Ramírez do José I , a także mity i fakty dotyczące tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Warsztat pod kierownictwem Amalii Ramírez

Pod kierownictwem Amalii Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalię Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.