2006 José Ramírez „1912 Manuel Ramírez” nr 14 SP/CSAR

Gitara klasycznaJosé Ramíreza „1912 Manuel Ramírez” nr 14 z 2006 r. z płytą wierzchnią wykonaną ze świerku oraz tyłem i bokami z palisandru CSA – nr 14 z serii 30 replik gitary Manuel Ramírez z 1912 r. z Segovii. W powyższym filmie gitarę Tansmana gra Bartosz Paprot.

Zbudowany w warsztacie Calle de la Paz

Od ponad pięćdziesięciu lat gitary z warsztatu José Ramíreza znajdują się w rękach niezliczonych profesjonalistów, od Segovii po Stinga, od Sabicasa po Cheta Atkinsa i od Christophera Parkeninga po Lee Ritenoura. Należy ona do początków ery Amalii Ramírez – kieruje ona warsztatem od śmierci swojego brata José Ramíreza IV w 2000 roku i kontroluje każdą gitarę w trakcie i po zakończeniu produkcji.

Replika gitary Segovii z 1912 roku

Na początku lat 90. Amalia Ramírez i jej brat José IV udali się do Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku, aby zobaczyć słynną gitarę z warsztatu Manuela Ramíreza, którą podarowano Andrésowi Segovii w 1912 roku. Długo ją studiowali, mierzyli i fotografowali, zamierzając odtworzyć jej pierwowzór. Pierwszą replikę zaprezentowano w 2003 roku po kilku latach przygotowań. Był to spektakularny instrument, wykonany w duchu starego świata, gdzie urok, elegancja brzmienia i dbałość o piękno estetyczne były najwyższymi cnotami.

Nr 14 z 30

W ciągu kolejnych pięciu lat wyprodukowano zaledwie 30 egzemplarzy, a ten egzemplarz jest numerem 14, z 2006 roku – „Copia nº 14” w limitowanej serii, jak głosi etykieta. Jako edycja limitowana, każda gitara została wykonana wyłącznie z najlepszych materiałów i z najwyższą dbałością o szczegóły. Choć używana, gitara jest w doskonałym stanie, bez uszkodzeń ani napraw, z jedynie drobnymi, delikatnymi śladami zużycia na francuskiej politurze.

Więcej informacji na temat warsztatu można znaleźć na naszym blogu: Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary , członkowie rodziny od Amalii Ramírez aż do José I oraz analiza mitów i faktów na temat tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Warsztat pod kierownictwem Amalii Ramírez

Pod kierownictwem Amalii Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalię Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.