2007 Hermann Hauser III „Wydanie specjalne” nr 617 SP/CSAR

Hermann Hauser III „Special Edition” nr 617 z 2007 r. to klasyczna gitara wykonana ze świerku i palisandru CSA, wzorowana na modelu Hermann Hauser I „Segovia” z 1930 r. – ze 100-letnią płytą wierzchnią z jedwabiem o usłojeniu poprzecznym i palisandrem suszonym przez ponad 60 lat.

Na powyższym filmie Nemanja Bogunovic gra na tej gitarze swój własny utwór „El Recuerdo”.

Nr 617: Edycja Specjalna z Najlepszego Stada

Kolejna „Edycja Specjalna”, oparta na modelu Hermann Hauser I „Segovia” z 1930 roku. W momencie produkcji w 2007 roku, przepiękny, postarzany świerkowy blat (z dużą ilością jedwabiu o słojach w kształcie krzyża) był przechowywany przez około 100 lat, a palisander CSA, z którego wykonano tył i boki, suszył się w naturalnym składzie drewna w warsztacie Hausera przez ponad 60 lat – materiały te zostały starannie wyselekcjonowane z najlepszych zapasów Hausera III. Podobnie jak nr 600, ma on główkę inspirowaną Manuelem Ramírezem, cienką rozetę z intarsjowanym motywem jodełki oraz 4-częściowy tył; na etykiecie widnieje napis „AD 2007, No. 617”.

Dźwięk i stan

Liryczne, wokalne walory Torresa i Manuela Ramíreza łączą się tu z gracją germańskiego stylu Hausera I – wyjątkową klarownością i równowagą między głosami, a nawet wybrzmiewaniem, oraz niezrównaną czystością brzmienia. Stan jest niemal idealny, niemal „jak nowy”: poprzedni właściciel dbał o ten instrument z wielką dbałością i nie nosi on praktycznie żadnych śladów użytkowania.

Hermann Hauser III: Czwarte pokolenie dynastii Hauserów

Hermann Hauser III (ur. 1958) – wnukHermanna Hausera I i syn Hermanna Hausera II – pracuje w rodzinnym warsztacie Hauserów w Reisbach w Bawarii od 1974 roku: najpierw u boku ojca, a dziś z córką Kathrin, piątym pokoleniem. Pracuje w tym samym warsztacie co ojciec i dziadek, używa wielu tych samych narzędzi, a nawet drewna nabytego przez obu jego poprzedników ze strony ojca. Rodzinny skład drewna, założony przez Hermanna Hausera I, nadal przechowuje drewno liczące ponad 100 lat – a za każdy wyjęty zestaw dokupuje się dwa, aby go uzupełnić – a narzędzia Josefa Hausera, Hermanna I i Hermanna II są nadal w codziennym użyciu, wśród nich piła taśmowa z 1905 roku. Na jego etykiecie nadal widnieje napis „Hermann Hauser – Gitarren – Reisbach, früher München” (dawniej Monachium), z rokiem po „AD”, numerem i jego podpisem. Dołącza ją na początku pracy nad gitarą, więc zazwyczaj mija rok lub więcej od daty na etykiecie do daty ukończenia gitary.

Jego gitary Andrés Segovia opisał jako instrumenty o nieopisanie pięknym brzmieniu, a Pepe Romero twierdzi, że jego Hauser to instrument o najczystszym brzmieniu. Hermann III utrzymuje dobre relacje ze swoimi gitarzystami, tworzy gitary dopasowane do potrzeb konkretnych gitarzystów i otrzymał najwyższe nagrody od organizacji zawodowych i międzynarodowej społeczności gitarowej.

„Teutoński” Hauser Sound

Hermann Hauser III niestrudzenie budował gitary, które oddają brzmienie i estetykę stylu „teutońskiego”, pierwotnie ustanowionego przez jego dziadka i przekazanego przez ojca. Cechami charakterystycznymi są wyjątkowa klarowność i równowaga między głosami, a nawet wybrzmiewanie we wszystkich rejestrach, a także oczywiście niezrównane piękno brzmienia – dźwięk, który najsłynniej uwiecznił Julian Bream w niezliczonych nagraniach, który kiedyś powiedział, że te gitary mają „arystokratyczne” brzmienie. Uważamy, że gitary Hermanna Hausera III są bardziej podobne do gitary Hauser I niż gitary jakiegokolwiek innego producenta na świecie: w ślepych testach z instrumentami Hauser I i Hauser II stwierdziliśmy, że są one zadziwiająco podobne.

Jego standardowym modelem jest „Segovia”, zasadniczo o tym samym projekcie co Hauser I z 1937 r .; buduje również „Llobet” (na wzór Torresa Miguela Llobeta z 1859 r., który projektował jego ojciec i dziadek), model „Bream” oraz edycje specjalne na podstawie wczesnych projektów Hausera I.

Książki o rodzinie Hauserów

Numer 4 magazynu Orfeo poświęcony jest dynastii Hauserów. Znajdziemy w nim m.in. artykuł o Hermannie Hauserze III, Edmundzie Blöchingerze i Fritzu Oberze .Możesz przeczytać numer online lub znaleźć go w kolekcji Orfeo 1-5:

Czasopismo Orfeo 1-5