2007 José Ramírez „1a C650-AP” No. Y7-005 SP/CSAR

Gitara klasycznaJosé Ramíreza „1a C650-AP” z 2007 r. o numerze Y7-005 ma płytę wierzchnią wykonaną ze świerku oraz tył i boki z palisandru CSA. Wyróżnia się szczególnie efektownym zestawem palisandrowych elementów; w powyższym filmie partię Harta gra Fabricio Mattos.

Warsztaty Ramíreza w 2007 roku

Pochodzi ze słynnego warsztatu José Ramíreza – dziś kierowanego przez Amalię Ramírez – na którego instrumentach grała niezliczona liczba profesjonalistów przez ponad pół wieku, od Segovii i Sabicasa po Stinga, Cheta Atkinsa, Lee Ritenoura i Christophera Parkeninga . Należy do początków ery Amalii Ramírez – kieruje ona warsztatem od śmierci swojego brata José Ramíreza IV w 2000 roku i kontroluje każdą gitarę w trakcie i po jej zakończeniu.

„1a Tradicional”

Pierwsza klasa – „primera” lub „1a” – to oznaczenie standardowej gitary koncertowej Ramírez, oznaczające najwyższą jakość wykonania, detali i doboru drewna. W przypadku modelu Tradicional warsztat powrócił do korzeni – klasycznego projektu José Ramíreza III ze standardową długością strun 650 mm, to gitara koncertowa najwyższej klasy, na której każdy może z łatwością grać. Dbałość o szczegóły, jakość wykonania i brzmienie czynią ten instrument instrumentem najwyższej klasy. Ten model charakteryzuje się szczególnie efektownym i pięknym zestawem palisandru CSA – „P” (palosanto) z kodem, z „A” (abeto) na świerkowym wierzchu.

Grywalność i stan

Jej brzmienie to natychmiast rozpoznawalny, klasyczny dźwięk, który można usłyszeć tylko w znakomitej gitarze koncertowej Ramírez. Dzięki lakierowanemu wykończeniu i świerkowemu wierzchowi, gitara ma czyste, dźwięczne wysokie tony, a ciepły bas Ramírez, a 52-milimetrowe siodełko i menzura 650 mm sprawiają, że jest to wygodna gitara koncertowa dla każdej dłoni. W powyższym filmie Fabricio Mattos gra utwór Harta „All Thus Stand Light”. Etykieta gitary pochodzi z 2007 roku, ma numer Y7-005 i jest podpisana przez Amalię Ramírez.

Aby dowiedzieć się więcej o Ramírezie, przeczytaj książkę The Ramírez Family: Masters of the Guitar (Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary ); poznaj członków rodziny, od Amalii Ramírez aż do José I ; a jeśli interesują cię fakty, przeczytaj nasz artykuł o mitach i faktach dotyczących tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Warsztat pod kierownictwem Amalii Ramírez

Pod kierownictwem Amalii Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalię Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.