2007 José Ramírez „1a C650” No. Y7-085 CD/IN

Gitara klasycznaJosé Ramíreza „1a C650” z 2007 r. o numerze Y7-085 posiada płytę wierzchnią z cedru oraz tył i boki z palisandru indyjskiego, model C650 Tradicional z cedru i palisandru indyjskiego.

Zbudowany w warsztacie Calle de la Paz

Pochodzi ze słynnego warsztatu José Ramíreza – obecnie kierowanego przez Amalię Ramírez – którego instrumenty były używane przez niezliczonych profesjonalistów przez ponad pół wieku, od Segovii i Sabicasa po Stinga, Cheta Atkinsa, Lee Ritenoura i Christophera Parkeninga . Amalia Ramírez, która w 2000 roku zastąpiła swojego brata José IV, sprawdza każdą gitarę z warsztatu w trakcie i po jego zakończeniu, a ta pochodzi z wczesnych lat jej kierownictwa.

C650 Tradicional

Z wielką przyjemnością możemy powiedzieć, że to jedne z najlepszych nowych gitar Ramírez, jakie widzieliśmy od wielu lat – instrumenty o naprawdę wyjątkowym brzmieniu, pod każdym względem. Wygląda na to, że warsztat wrócił do korzeni i dał nam gitarę koncertową najwyższej klasy, na której każdy może grać z łatwością, z nową rozetą i purflingiem, które są absolutnie oszałamiające.

Brzmienie, grywalność i etykieta

Posiada całą barwę i ciepło, które zazwyczaj kojarzymy z gitarami Ramírez. Gra jest niezwykle prosta, nawiązując do gitar Madrid z lat 50., z eleganckim i wygodnym gryfem. Za dbałość o szczegóły, jakość wykonania i brzmienie oceniamy ten instrument bardzo wysoko. Na etykiecie, datowanej na 2007 rok i podpisanej przez Amalię Ramírez, widnieje numer Y7-085, a obok klasy ręcznie napisano kod modelu „C650”.

Aby poznać historię warsztatu, przeczytaj The Ramírez Family: Masters of the Guitar i The José Ramírez Dynasty ; jeśli interesują Cię ciekawostki, zobacz José Ramírez: myths and facts .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Warsztat pod kierownictwem Amalii Ramírez

Pod kierownictwem Amalii Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalię Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.