2007 José Ramírez „Elite” nr 188 CD/AR

Gitara klasycznaJosé Ramírez „Elite” nr 188 z 2007 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz bokami i tyłem z palisandru afrykańskiego, polerowana na kolor francuski. W zamieszczonym powyżej nagraniu wideo Davide Picci gra na niej „Romántico” Piazzolli.

Z warsztatów José Ramíreza, reżyseria: Amalia Ramírez

Warsztat Ramíreza, w którym powstała ta gitara, przez ponad pół wieku zaopatrywał niezliczonych profesjonalistów: Andrésa Segovię i Sabicasa, Christophera Parkeninga i Cheta Atkinsa, Lee Ritenoura, a nawet Stinga. Amalia Ramírez, która w 2000 roku zastąpiła swojego brata José IV, kontroluje każdą gitarę z warsztatu w trakcie i po zakończeniu produkcji, a ta pochodzi z wczesnych lat jej kierownictwa.

Rzadki Ramírez „Elite”

Model Elite to jeden z najrzadszych modeli z warsztatu; powstaje ich zaledwie kilka i rzadko pojawiają się na rynku. Posiada on podobne parametry jak model 1a Tradicional; wyróżniają go szlachetne materiały opracowane przez wcześniejsze generacje oraz wyjątkowa dbałość o szczegóły. Wykorzystano w nim najcenniejsze materiały z warsztatu poprzednich generacji – w tym przypadku palisander afrykański – z intarsjami i kluczami Rodgers. Dla gitarzysty lub kolekcjonera poszukującego najlepszego z najlepszych.

Grywalność, dźwięk i stan

Choć używana, gitara jest w idealnym stanie technicznym, z niewielkimi śladami zużycia na francuskim lakierze. Podpisana przez Amalię Ramírez, na etykiecie widnieje rok 2007 i numer 188.

Więcej informacji znajdziesz na naszym blogu: Rodzina Ramírez: mistrzowie gitary , Dynastia José Ramíreza (od Amalii do Józefa I) oraz ciekawostki z książki José Ramírez: mity i fakty .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Warsztat pod kierownictwem Amalii Ramírez

Pod kierownictwem Amalii Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalię Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.