2008 José Ramírez „1NE” CD/IN

Gitara klasycznaJosé Ramíreza „1NE” z 2008 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz tyłem i bokami z laminowanego palisandru indyjskiego – z pierwszego roku studyjnej serii NE stworzonej przez Amalię Ramírez; w powyższym filmie Tara Rose Davison gra Mozarta.

Warsztaty Ramíreza w 2008 roku

Segovia, Sabicas, Christopher Parkening , Chet Atkins, Lee Ritenour, Sting – lista profesjonalistów, którzy grali na instrumentach z warsztatu José Ramíreza przez ponad pół wieku, jest praktycznie nieskończona. Od 2000 roku warsztat jest w rękach Amalii Ramírez, piątego pokolenia rodziny, a ta gitara powstała w pierwszej dekadzie jej kierownictwa.

Linia NE

Zaprojektowana z myślą o wzornictwie, dekoracji, brzmieniu, jakości brzmienia i materiałach, które są synonimem nazwiska Ramírez, linia NE to nowa i ulepszona linia „E”, zaprojektowana przez José Ramíreza III w 1986 roku. Amalia Ramírez stworzyła linię NE w 2008 roku, aktualizując wzory rozet, purflingów i bloków łączących linii E, jednocześnie pozostając wierną oryginalnym projektom swojego ojca w podstawowej konstrukcji. Gitara 1NE ma płytę wierzchnią z litego czerwonego cedru, tył i boki z laminowanego palisandru indyjskiego oraz podstrunnicę z hebanu.

Dźwięk i etykieta

Gitary NE są nieco lżejsze, ale wciąż brzmią tak samo pięknie i bogato, jak gitary José Ramíreza. Pomarańczowa etykieta „Guitarras de Estudio” oznaczona jest numerem „1N-E” i datą 2008, z pieczątką „Calidad Ramírez”.

Aby poznać historię warsztatu, przeczytaj The Ramírez Family: Masters of the Guitar i The José Ramírez Dynasty ; jeśli interesują Cię ciekawostki, zobacz José Ramírez: myths and facts .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Warsztat pod kierownictwem Amalii Ramírez

Pod kierownictwem Amalii Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalię Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.